Er zijn vast meer categoriën maar dit zijn de eerste vijf waar ik zo aan moet denken: onderzoekers, meebewegers, het verzet, de fraudeurs en de vierders of verspillers. Of het nu gaat om het klimaat, corona of persoonlijke crisis, we reageren allemaal anders. Informatief wel eigenlijk, want het toont wie we zijn en zogezegd, de rijkdom van wie we met z’n allen zijn. Want in het dagelijkse leven staan die vijf types lijnrecht tegenover elkaar. Ze bekritiseren elkaar of negeren elkaar, vormen sociale mediabubbels of blijven eruit weg.

Tegelijk zijn gezonde varianten van ondezoek, meebewegen, verzet, ja zelfs fraude – dat je weet wanneer je een regel moet breken voor een hoger doel – en vieren of verspillen nogal belangrijk. Niet alleen brengt een crisis onze gezindheid aan het licht, maar het maakt ook zichtbaar hoe snel we geneigd zijn om verschillen te zien als reden om ons van elkaar te verwijderen in plaats van dat we van elkaar leren of genieten. Maar goed, het is ook eerlijk om te benoemen dat de manier waarop we reageren niet altijd van gezondheid getuigt. Het is iets moeilijker van elkaar te leren als we ons kapotbijten in onderzoek, categorie 1, en daar de hele tijd mee zwaaien, of het nu echt gefundeerd is of niet. Net zoals de meebewegers zo hard meebewegen dat ze van geen onderzoek willen weten.

Never waste a good crisis, zeggen ze. Dat is nog niet zo eenvoudig. Al denkend en schrijvend formuleer ik dus voor mezelf de opdracht om m’n eigen gezindheid eens een voorzichtig labeltje te geven – niet te drastisch, want hokjes en vakjes zijn maar van beperkte waarde – en te kijken of die gezindheid nou nog wat gezonder kan. Én om andere gezindheden te leren waarderen als belangrijke aanvullingen.

De man van Nazareth waar ik vanochtend over lees is ook een soort corona, of een klimaatverandering. Hij is een crisis in eigen persoon. Zo komt de gezindheid aan het licht. Althans, dat profeteert de oude profeet Simeon over het kleine jochie als het naar de tempel wordt gebracht. Dit zegt de lyrisch-geworden profeet bij de aanblik van het jochie:

“Daarop sprak Simeon over hen een zegen uit
en hij zei tot Maria, zijn moeder:
“Zie, dit kind is bestemd tot val of opstanding van velen in Israël,
tot een teken dat weersproken wordt,
opdat de gezindheid van vele harten openbaar moge worden,
en uw eigen ziel zal door een zwaard worden doorboord.”

Jezus van Nazareth als crisis in de wereld, een teken dat weersproken wordt, wat sommigen tot opstanding brengt, anderen ten val, dat aan het licht brengt wat voor gezindheid er in de harten speelt. Overigens ten koste van moeder en kind, want het gaat rottig pijn doen.

Een goede crisis brengt iets aan het licht. Moge in godsnaam die spiritualiteit van het christendom een zinnige crisis zijn, die precies dat doet: aan het licht brengen wie we zijn, dat dit tot onze val of opstanding kan leiden, dat is zo. Opstanding is te preferen, maar een val is ook hartstikke leerzaam.

Tot zover de PopUpGedachte van vanochtend. Een hele goede dinsdag gewenst, met vallen en opstaan, en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.