Tijd voor troost – PopUpGedachte dinsdag 22 februari 2022

Tweeëntwintig nul twee, tweeduizend tweeëntwintig. Dat is voor de rekenaars onder ons toch wel een prachtige datum. Alleen maar nulletjes en tweetjes en dan ook nog eens spiegelbaar, een palindroom of hoe dat ook heten mag. Het is fijn als dingen even orde lijken te hebben. Het is troostvol – misschien niet voor iedereen, maar toch. Het is ofwel een nul ofwel een twee en of je het nu van links naar rechts leest of van rechts naar links, er staat steeds hetzelfde. Dat is ongeveer het tegenovergestelde van het geleefde leven.

In het echte leven zijn de verschillen en variaties eindeloos en wacht je op elke hoek de mogelijkheid van het onverwachte. Op je schouders en soms op je nek ligt een verleden of de vrees voor een toekomst en beide zijn niet helder, niet zoals de nullen en tweeën uit de datum. Ze duwen op je onderbewuste, je rent voor ze weg in je hardloopkleren en komt dan tevreden thuis, blij even verlost te zijn van de zorgen – om ze vervolgens net zo hard weer op je bordje te krijgen door een opmerking van iemand of omdat je de mail toch nog even opende en daar ging je hoofd weer. In de paniekstand.

Er dreigt oorlog, het land gaat weer open en dat is super, maar dat vertrouwen is nog niet eenvoudig. En wat gebeurt er precies met de energieprijzen deze dagen? Het is fijn als een datum orde en rust in zich lijkt te dragen, maar het is ook confronterend: want het echte leven heeft die orde en rust maar zelden. Niet alleen hier, in je eigen omgeving, in je stad en dorp, in ons land, maar ook wereldwijd. Hoe dan, in die chaos, rust of troost te vinden? Sommigen moeten gewoon staren naar de nulletjes en de tweetjes in de datum en dan geloven dat het toch allemaal goed komt, anderen helpt misschien de lezing van de dag. Dit staat er, één van de meest klassieke teksten uit de Bijbelse traditie en niet voor niets.

De Heer is mijn herder, niets kom ik tekort;
Hij laat mij weiden op groene velden.
Hij brengt mij aan water, waar ik kan rusten,
Hij geeft mij weer frisse moed.
Mijn schreden leidt Hij langs rechte paden,
omwille van zijn Naam.
Al voert mijn weg door donkere kloven,
ik vrees geen onheil waar Gij mij leidt.
Uw stok en uw herdersstaf,
geven mij moed en vertrouwen.

‘Inshallah’ zal ik het halen, de volgende keer, zo zeggen Pakistanen en Afghanen terwijl ze in verlaten huizen en tentjes de dag proberen door te komen en zich voorbereiden op een nieuwe poging. Gaat het goed met je? Ja, Alhamdoulilah. Ja, dank God. Er is een bepaalde berusting, misschien is het overlevingsdrang, maar de mensen op de vlucht -met hoop op een nieuw Europees leven, vlak voor de harde grens van dat Europa- hebben een vertrouwen bij zich. Een overgave. Handig kneden de jongens het brood dat ze uitrollen tot platte schijven, ze hebben boven een vuurtje in de kou al de kip bereid. De krachtige geur van kruiden uit verre landen, doet iedereen watertanden. Ik weet nog niet dat ze al gegeten hebben en dat ze deze tweede ronde doen omdat ze mij hebben uitgenodigd. En ja, dan moet er gegeten worden. Natuurlijk.

In de chaos van het leven, zomaar iets van het vertrouwen houden dat er frisse moed te vinden is, dat er rechte paden zijn, zo niet hier dan wel verderop. Dat de tik die je krijgt en die je doet suizebollen, niet alleen maar ellende is, maar een stap op de weg. Je hervindt moed en vertrouwen. Al is het maar een beetje.

Het leven is chaotisch, het vergt oefening om daardoorheen te wagen om te vertrouwen op een liefdevolle aanwezigheid die zorgt, leidt en er is en zijn zal. Als je het even kunt geloven, brengt het weer licht terug en het getjilp van vogels, een glimlach en hoop. Hoop die doet leven.

Tot zover vanochtend. Een hele goede dinsdag gewenst en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.