Vandaag twijfel ik of het een specifieke opdracht is voor sommigen: dat je een boodschap hebt. Graag verken ik in de komende paar minuten of het eigenlijk niet geldt voor ons allemaal. Waar je ook staat, wie je ook bent. Sinds ik een aantal vluchtelingen die klem zitten in het wurgende migratiesysteem van Europa wat maatschappelijke dilemma’s heb voorgelegd, besef ik dat we zoveel te leren hebben van mensen van wie je eigenlijk dacht dat je hén moest helpen. Maar zijn helpen mij, met inzicht en rust en wijsheid. En heeft niet iedereen eigenlijk een mening?

Ik wil graag weten wat mijn kinderen denken over dingen, omdat ze me werkelijk iets te zeggen hebben. Niet op elk gebied, het is ook geen uitgekristalliseerde boodschap. Maar hun ogen zien andere dingen dan de mijne en hun verstand brengt weer iets anders aan het licht. Hebben we misschien allemaal iets te vertellen – en hebben slechts sommigen er hun beroep van gemaakt?

Vandaag zegt Jezus dit in een gebed:

“Want de boodschap die Gij Mij hebt meegedeeld, heb Ik hun meege­deeld, en zij hebben ze aangenomen en naar waarheid erkend dat Ik van U ben uitgegaan, en zij hebben geloofd dat Gij Mij hebt gezonden.”

En in een tweede fragment zegt Paulus, degene die in het spoor van de man van Nazareth rondreisde, dit:

“Gij weet hoe ik vanaf de eerste dag dat ik in Asia kwam, al die tijd onder u heb geleefd;
hoe ik de Heer in alle nederigheid heb gediend, hoe ik niets wat nuttig kon zijn heb nagela­ten u te verkondigen en te leren in het openbaar en bij u thuis”

De rabbi en de onderwijzer kijken terug op hun leven en checken bij zichzelf of ze alles gedaan hebben wat hun te doen staat. En dat had alles te maken met dat wat ze de wereld te vertellen hadden.

Misschien hebben we wel teveel mensen ondertussen die de wereld wat te vertellen hebben. Twitter staat er vol mee, Facebook, andere social media. Youtube hangt vol met vertellende en onderwijzende mensen en dan zijn er nog alle podcasts, alle radioshows met vertellende gasten en de tv. Hou toch op, zou je zeggen. Als iedereen vertelt, dan luistert er niemand.

Wie niet kan luisteren, heeft niets zinnigs te vertellen. Maar misschien is het wel niet zo dat er sommigen de taak hebben te vertellen en anderen de taak hebben te luisteren. Misschien is het wel voor iedereen noodzaak om te leren luisteren én vervolgens te vertellen wat je na luisteren en wijsheid vergaren, hebt gevonden. Misschien is onze overkill aan social media wel een bewijs van de behoefte en de taak van de mens om allemaal in zekere zin tenminste óók verteller te zijn. En dat iedereen zich aan het einde van het leven zou kunnen afvragen; heb ik verteld wat ik te vertellen heb? En heb ik dat goed gedaan?

Met de media-kakofonie zou je willen dat er minder mensen bezig zijn met vertellen – maar gezien de teksten van vandaag zou je ook kunnen overwegen dat het zaak is om béter te leren vertellen. Door zinnig te leren luisteren naar dat wat je gegeven wordt – van boven, van beneden en van elkaar. En dat door je eigen unieke DNA heen te halen om vervolgens te dúrven vertellen op een wijze manier, met geheel eigen middelen. En nee, dat hoeft niet altijd bij een talkshow aan tafel. Dat kan ook bij de buren in je straat, bij Ahmed in de moskee om de hoek, in gesprek met vluchtelingen aan onze grenzen of juist in een net betrokken huurhuis in je wijk – misschien heb je maar aan één persoon echt iets te vertellen. En dan is dat de vraag uiteindelijk: heb ik dat wat ik te vertellen had met overgave me eigen gemaakt en met moed en wijsheid gedeeld. Misschien is dat dan maar de vraag van vandaag in het spoor van Paulus en Jezus.

Een hele goede dinsdag gewenst. En vrede, wijsheid, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.