Misschien wel het meest schrijnend zichtbaar in de dood en het lijden van zovelen die proberen om Europa binnen te komen en daar een beroep te doen op asiel en bescherming. Het is de aantrekkingskracht van deze rechten die mensen hier brengt en de belofte en kansen van veiligheid, werk en mogelijk een toekomst. Het is het disrespect voor onze eigen zo gevierde Universele Rechten die zoveel mensen knakt. Mannen, vrouwen en kinderen.

Problematiek als deze is niet makkelijk te verteren, op de vroege ochtend en de nuchtere maag. Het zijn zware woorden, donkere gedachten, onmogelijk in oplossingen. De één wil ervan weg en met iets anders de dag beginnen – en begrijpelijk! Neem een koffie en je moment. De ander lijdt eraan voelt de moed in de schoenen zakken.

Het is adventstijd – en dat is een tijd van hoop. Hoop zonder ook maar iets te zien. Hoop die uitloopt op een geboorte van een kind. Een kind waarvan we ondertussen weten dat het de eerste dertig jaar ook nog niets zal doen of kunnen doen om de verandering te brengen waar de mensen op hopen. Soms duren dingen maar. En wie blijft er dan hopen. Wie is de Maria?

Dit schrijft de oude profeet Jesaja vanochtend: “Wees niet bang, wormpje Jakob, klein volk Israël. Ikzelf ben uw helper, zegt de Heer, Ik ben uw Verlosser, de Heilige van Israël. Ik maak van u een dorsslee, nieuwe en goed geslepen, met scherpe tanden. Gij zult bergen dorsen en verbrijzelen, heuvels tot kaf maken. Gij werpt ze omhoog; de wind draagt ze mee, de storm verstrooit ze.”

Huizenhoge uitdagingen, je kunt er als een berg tegenop zien, de heuvels ontnemen je het zicht op de horizon – maar dat hoeft blijkbaar niet het einde te zijn. De Eeuwige bemoeit zich ermee. En dan met deze ronkende woorden als resultaat:

Ik, de Heer, Ik verhoor hen, Ik de God van Israël, Ik verlaat hen niet. Op kale gronden doe Ik rivieren ontspringen en bronnen in de rotskloven. Van de woestijn maak Ik een waterland, van dorstige bodem een bronnengebied. In de woestijn laat Ik ceders groeien, acacia's, mirten en oleasters. In het dorre land zet Ik cipressen neer, en essen en palmen, een menigte bomen.

Dit is de handtekening van de Eeuwige. Bomen planten waar het niet kan, rivieren laten stromen waar alles is uitgedroogd.

Hoe blijf je erin geloven? We hebben er maar wat voor georganiseerd. Een uitnodiging naar iedereen die wil blijven geloven, om rechten voor mensen die een wederzijdse verplichting zijn naar elkaar, in ere te houden. Voor vandaag bedachten we de Human Rights Walk. Doen wat je kunt in coronatijden.

We nodigden en nodigen iedereen uit om vandaag een significant stuk te gaan lopen. Om onderweg te luisteren naar muziek en podcasts over de situatie van vluchtelingen aan onze Europese grenzenof zelf je gedachten te laten gaan. En dan je overwegingen te delen met #humanrightswalk. En omdat we in Nederland nog openstaande verplichtingen hebben en oproepen aan het kabinet, lopen we vandaag met zoveel mogelijk mensen 500 rondes om het Binnenhof. We hangen witte linten in de bomen voor de Kamer als teken van welkom. We lopen eromheen, keer na keer. We verwachten niet dat de gebouwen instorten – al moeten ze toch nodig gerenoveerd. We hopen dat de muur valt. Al die muren van binnen en van buiten. Is het niet vandaag dan morgen. In lijn met de belofte van de Eeuwige.

Tot zover de PopUpGedachte van vanochtend. Welkom om een stuk te lopen! Om mee te lezen via de hashtag #humanrightswalk op social media en welkom in Den Haag nog natuurlijk op het Hofplein. Maar vooral en vooreerst op deze dag vrede gewenst, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.