Deze herformulering van de manier waarop je naar jezelf kunt kijken, is extra belangrijk bij het lezen van de tekst van vandaag. Als die namelijk gelezen wordt vanuit de weegschaal methode of vanuit een rücksichtsloze gebodsethiek, dan is die tekst snoeihard en ongenadig. Dat kan natuurlijk, maar zo ken ik de Bijbelse teksten niet. Jezus leert vandaag zijn leerlingen bidden, een eenvoudig Onze Vader gebedje dat eindigt met:

En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven hebben aan onze schuldenaren.
En leid ons niet in bekoring, maar behoed ons voor het kwaad.’

Waar volgens Matteüs dan meteen twee verklarende, dan wel onderstrepende zinnen op volgen:
Want als gij aan de mensen hun fouten vergeeft, zal uw hemelse Vader ook u vergeven; maar als gij niet vergeeft aan de mensen, zal ook uw hemelse Vader uw fouten niet vergeven.

Daar zit je dan met dat ene verschrikkelijke wat je is aangedaan of moet je denken aan die ander, die je echt niet kunt vragen om haar broer, vader, moeder, leraar, dominee, priester of aanrander te vergeven. Dat gaat gewoon niet. Als dit een absoluut gebod zou zijn, zoals ik het bijna automatisch lees, dan is vergeving voor mij onmogelijk als ik niet alles en iedereen te allen tijde vergeef.

Maar als het gaat om wat voor mens ik wil zijn, om deugdethiek, om grote lijnen. Dan snap ik de zin weer. Dan snap ik dat Jezus van Nazareth hier zegt dat als jij een onverbiddelijk wezen bent, dat niet vergeeft tenzij dat je er niet meer onderuit komt – dat de hand over het hart halen een uitzondering is die je bewaart voor heel bijzondere gevallen, dat je in principe iemand z’n overtredingen nadraagt tot hij of zij dezelfde pijn ervaart als jij hebt ervaren door die ander en liefst een beetje meer – dat dan de Eeuwige niet zomaar vergeeft óf nog iets psychologischer: dat de vergeving van de Eeuwige voor jou ook niet aankomt. En andersom, ietsje positiever: dat als je de mens wil zijn die in staat is om te vergeven, dat vergeving bij je hoort om wie je bent, met in achtneming van bijzondere gevallen waar je mee worstelt omdat het nou eenmaal verschrikkelijk veel pijn heeft gedaan en nog doet, dat de Eeuwige dat spiegelt – of beter gezegd: dat de vergeving van de Eeuwige dan aankomt, je kan ontlasten van de shit die je draagt, omdat je het zelf oefent bij anderen.

Het blijft kwetsbare materie maar het zinnetje ‘wat voor mens wil ik zijn’ als vervanging van goed/fout gebodsethiek is zinnig denk ik zo – of je nou gelooft in een God die vergeeft of niet. Het is een genadig zinnetje, met ruimte voor groei. En genade hebben we allemaal keihard nodig.

Tot zover vanochtend. Een hele goede donderdag gewenst, morgen hopelijk weer een nieuwe popupgedachte en voor nu: vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.