Toen een bevriende dominee de Hemelvaart van Jezus van Nazareth besprak met een groepje nieuwsgierige jonge buurtbewoners die helemaal niets van dat christendom afwisten, kwam ze met deze associatie. Een nieuwe dimensie, een stem uit een andere wereld, die doordringt in de huidige en je bevraagt, verlicht, opricht of juist even pootje haakt in de dingen die je aan het doen bent.

Het is vandaag Hemelvaart. De jaarlijkse herdenking die ooit in Europa is ingevoerd van het vertrek van de man van Nazareth. Het is maar een eenvoudig zinnetje vanochtend in de lezing van de dag. “

Deze: “Na deze woorden werd Hij ten aanschouwen van hen omhooggeheven en een wolk onttrok Hem aan hun ogen.”

Briljant beeld toch? In het theater had je vroeger de Deus Ex Machina die spreekwoordelijk is geworden. Een onmogelijke scene zonder uitweg wordt opgelost door een goddelijke oplossing die van buiten in de wereld indaalt. Met een machine het toneel opgetakeld. Hier wordt de Deus, de goddelijkheid, uit de wereld getilt tot een wolk notabene, hem aan hun oog onttrekt. Wat gebeurt hier in vredesnaam. Is het een vroeg pleidooi voor de wondere wereld van de quantummechanica? Is het de eerste astronaut, de ruimterabbi van Nazareth?

Allereerst is het een beeld en een statement. De goeroe vertrekt. Velen kennen misschien wel de reis van de held als een manier om je eigen levensweg of de groei van een organisatie onder de loep te nemen. De held gaat op weg, komt vele moeilijkheden tegen, leert, overwint, groeit. Voor de held is er altijd de mentor en op een gegeven moment sterft de mentor. Maar zijn geest blijft leven.

Allereerst is zijn Hemelvaart een beeld van een troonsbestijging. Wie heeft het uiteindelijk voor het zeggen in de wereld? Terwijl we heen en weer geslingerd worden door berichten van liefde, schoonheid, medemenselijkheid en haat, cynisme en vernietigingsdrang, vragen we ons af wat de toekomst heeft. Wordt de wereld geregeerd door hebzucht? Of door liefde?
De dame op haar yogamat hoefde maar stil te gaan zitten om het te weten. De driedimensionale wereld die elke dag ons bestormt met vragen, uitdagingen, angsten, verlangens en wat nog meer, bezet ons hoofd en hart. Maar daardoorheen roept een stem vanuit een andere dimensie, onbegrensd in tijd en ruimte. Appellerend aan ons hart. Niet fysiek aanwezig, dat zijn jij en ik. Een macht zonder geweld, een stem zonder dwang, een fluistering die niet op zal houden totdat het oor heeft gevonden.

Dat is Hemelvaart. Het is de goddelijke bevestiging voor zijn volgelingen van de weg van de man van Nazareth. Dat vergeven, liefde, zorg, toewijding en gerechtigheid niet alleen de dood overwinnen, maar dat ze vanaf nu de wereld regeren. Op hun eigen zachte manier. Nog steeds bestaan de knellende structuren, nog steeds herken ik in mezelf het egoïsme, de angst, de weerzin. Maar de stem die de zachtheid aanbrengt in mij is nooit ver weg. Gaat ook niet meer weg. Is menselijker en eerlijker dan ik ooit heb gedacht. Niet langer dondert een onkwetsbare godheid zijn voorschriften vanuit de hemel waarvan de mens in elkaar krimpt tot het over is. De weg van de hemel is een menselijke weg, de weg van de man van Nazareth. En wie die weg gaat, is nooit alleen. Al voelt het regelmatig wel zo. Maar ook dat is dan voorzegt door de stem die fluistert en roept om de zachtheid van je hart.

Jezus heeft geen opvolger aangewezen voor hij vertrok. Hij heeft beloofd dat zijn geest om ons heen blijft hangen. Wat ons allemaal tot opvolgers maakt. En leerlingen. Of burgers van een ander soort wereld ín deze wereld.

Tot zover vanochtend. Een hele goede Hemelvaartsdag gewenst, met ruimte en hoop en licht. En vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.