Nick Cave, één van de allergrootste muzikanten van deze tijd, schrijft briefjes. De Red Hand Files. Een lezer vraagt hem naar zijn plek van creativiteit, zijn heilige plaats, dat kantoor waar hij vroeger weleens wat over gezegd had; stampensvol boeken, prullaria, zijn typemachine en rondslingerende aantekeningen. Maar toen hij zijn kantoor schonk aan een tentoonstelling en het zonder moest doen, ontdekte hij dat de heilige ruimte misschien wel iets anders was, dat hij zonder die fysieke ruimte kon; dat de heilige ruimte de verbeelding zelf was. Dat proces van creativiteit, de flow. Ondertussen is hij zich echter gaan afvragen of dat wel klopt, en hij komt tot een nieuwe conclusie:

'Misschien is de heilige ruimte gewoonweg de wereld zelf - een gewijde plaats waar we allemaal bestaan op dit moment, waar we ons bezighouden met het leven in al zijn verschijningsvormen, tegelijkertijd. Datgene waar we steeds aan probeerden te ontsnappen, of wat we hebben geprobeerd te creëren, het was er misschien altijd al - de gezegende ruimte, de heilige ruimte, de werkelijk creatieve plaats, namelijk - de wereld om ons heen.'

Misschien is er geen aparte plaats van rust nodig – maar moet ik af en toe rust nemen om te beseffen dat de hele wereld mijn plek van rust mag zijn. Misschien is er geen tijd van rust nodig, maar moet ik even soms ophouden met rennen om te beseffen dat het rennen zelf een ontspannen sporten mag zijn, of een vrolijk voortgaan – omdat rust niet betekent dat je stilstaat.

Vanochtend zegt Jezus tegen zijn luisteraars: 'Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken. Neemt mijn juk op uw schou­ders en leert van Mij: Ik ben zachtmoedig en nederig van hart; en gij zult rust vinden voor uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.'

We hoeven niet af te reizen naar een speciale plaats, geen goed moment af te wachten, geen bijzondere kleren te dragen, geen capriolen uit te halen. Het is onder ons handbereik – in de stoel waar je op zit, de lucht die langs je huid strijkt, het fluiten van de vogels in de bomen en de zon op je gezicht – of de stilte van een wattig wolkendek. Rust.

Tot zover vanochtend. Een hele goede vrijdag gewenst. Ik ben er na volgende week weer – en vrede gewenst, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.