Misschien kan ik daar beter mee beginnen: het is voorbij met het OP1-tijdperk. Ik heb er een aantal zomers met Kefah Allush gewerkt en na een aantal invalbeurten mocht ik uiteindelijk deel uitmaken van dit programma dat gemaakt wordt door redacteuren en samenstellers die ik enorm ga missen. Alle mensen achter de schermen ga ik missen trouwens. Je bouwt met elkaar een bijzondere band op bij het maken van een wekelijks programma. Ik ga het natuurlijk ook missen om elke week naast Tijs te zitten. We hadden veel lol en voerden interessante gesprekken.

Wat ik niet ga missen: de makkelijke kritiek van mensen als Johan Derksen. Ik denk even aan het gesprek dat we voerden met Sywert van Lienden, bekend van de mondkapjesdeal. We hadden er veel voorbereiding in zitten en het gesprek was lastig, en natuurlijk ook niet op alle punten bevredigend.

Daarna word je genadeloos afgemaakt door Derksen, die zegt: “Die Margje Fikse kan helemaal niks, en die heeft dan vier vragen van de redactie die ze mag oplepelen…”

Maar Johan, je wéét dat dat niet zo is. En je wéét dat je waardeloze dingen zegt over iemand. Natuurlijk, dat doe je in jouw programma aan de lopende band, maar ik vind het walgelijk. In een tijd waarin we onze kinderen op school leren dat woorden kracht hebben en ze kanjertrainingen geven om te leren liefdevol met elkaar om te gaan, hebben we op de buis een programma waar geld verdiend wordt met het afzeiken van mensen. Ik kan me daar zo kwaad over maken.

Maar om te voorkomen dat dit een zuur stuk gaat worden, wil ik ook die andere kant benadrukken: het lef en de dapperheid van al die mensen die met hun persoonlijke verhalen bij ons aan tafel kwamen zitten. Ik blijf het bijzonder vinden dat mensen – en dan heb ik het niet over politici of mensen ‘in functie’ – hun verhalen willen delen voor een groot publiek. Heel veel dank, lieve mensen! En natuurlijk ook heel veel dank aan alle trouwe kijkers van OP1. En tot ziens, zeggen we dan maar!