Als ik dan toch donker ben, mag ik dan jouw donker zijn? Mag mijn zooitje jouw chaos worden? Ik wil niet weten wat de weg is en hoop niet dat het goed komt, maar verlang naar een cocon van liefde om een lijf vol verlangen dat vaak zonder zit. Al een leven lang wacht ik op handen die mij bij de lurven grijpen en op pluchen kussens leggen. Dan overwint het licht en begrijp ik plots alles waar ik eerder mijn hoofd over brak.

Angst-God op afstand

In haar fragmentarische liefdesverhaal is God ook overal te vinden. ‘Ik heb God, geloof nodig. Als baby ben ik heel erg ziek geweest. Misschien komt het daardoor dat ik me altijd bewust ben van de donkere kant van het leven. Als tegenwicht grijp ik vaak naar teksten over het licht. Bijvoorbeeld Genesis 1: In den beginne was de aarde woest en ledig, tot God zegt: Er zij licht.

Ik kende God vroeger als straffend, boos. Als iets buiten mij. Als ik van mijn fiets viel, was dat mijn schuld, dan had ik vast iets verkeerds gedaan. Dat beeld had zich zo in me genesteld dat ik ook zo naar andere mensen begon te kijken. Vol wantrouwen, met die angst-God dreigend op afstand. Maar ergens besefte ik ook dat dat niet het volle leven kon zijn, dat er meer moest zijn. Dat licht uit Genesis. De enige optie om dat te ontdekken, was om me open te stellen, om mensen te leren vertrouwen, om God te leren vertrouwen.’

Liefde de ruimte

Dat stapsgewijze zoeken naar vertrouwen komt als thema ook terug in haar boek. ‘Ik heb het geluk gehad dat ik liefdevolle vriendschappen en relaties had en heb, die me hebben geleerd mijn angsten bespreekbaar te maken. Dan pas kan liefde vrijkomen. En Etty Hillesum leerde me bijvoorbeeld dat je God ook kunt zien als een kracht die juist heel dichtbij is, die heelt en vernieuwt. Die is niet meer ver weg, die zit ook in jezelf. Dat ervaar ik in mijn spirituele leven, maar ook heel praktisch. Bijvoorbeeld als ik een schram heb die langzaam dichtgroeit en verdwijnt. Die angst-God van vroeger komt nog weleens terug, natuurlijk lukt het niet altijd om me over te geven en te vertrouwen. Maar het is beter in balans: hij houdt me nu scherp.

Mensen zijn als bomen wiens wortels kunnen vervlechten, maar wat de wind met de takken doet, weet niemand. Ik sta tegenover je met een trillende kin. Ik kan jou breken, zeg je. En jij mij. Ik geef je al het mijne en al het jouwe heb ik lief. Niet alleen je lichaam of je intellect. Ook je stilte, je gekkigheid, chagrijn.

Seksualiteit was iets dat Marleen vroeger ook verbond met schuld. ‘Tot ik me afvroeg of ik daarmee wel recht doe aan de mens met wie ik seksualiteit ervaar, en aan de schepping. Augustinus zegt: Ik heb U geproefd, sindsdien dorst en honger ik naar U. Wij zijn ook onze lijven. Ook voor je lichaam en dat van een ander mag je eerbied hebben. Ik mis iets als mijn lijf niet mee mag doen. Seksualiteit is een wonderlijk kunstje van de schepper en ervaar ik daarnaast als toegangspoort naar de innerlijke wereld.’

Vind je het leuk om je geliefde te verrassen op Lazarus op 14 februari? Schrijf dan een liefdesboodschap van max. 100 woorden en stuur ‘m voor 12 februari op naar redactie@lazarus.nl
Misschien zie je ‘m die dag terug op onze Facebookpagina en onder de inzenders verloten we een uniek, speciaal voor jou en je lief gemaakt kunstwerkje van Marleen! 

Alle bloemen zijn op weg naar jou is een liefdesverhaal met tekeningen van Marleen Stelling. Ze is theoloog, journalist en presentator bij de EO (o.a. Het Vermoeden en de Nachtzoen). Voor Lazarus schreef ze al eerder blogs en essays.

Alle bloemen zijn op weg naar jou, Marleen Stelling, uitgeverij Kok, € 15