De situatie in haar stad Al-Hassakeh is gespannen en gevaarlijk. De voorganger van haar gemeente vluchtte dan ook ruim drie jaar geleden. Haar nichtje werd in 2015 vermoord door moslimextremisten. “Ze werd afgeslacht met een kruis op haar keel.” Uitkomen voor je christelijk geloof is een risico, maar Mathilde wist dat ze nodig was: “Als er geen mannen meer zijn die de kerk leiden, dan doe ik het!” Dat maakt haar de eerste vrouwelijke predikant van Syrië, maar nog belangrijker: een dochter van God die met Zijn liefde hoop wil geven in de gebroken wereld om haar heen.

Dagenlang in de badkamer
Hoe gebroken die wereld is, werd direct al duidelijk op haar eerste dag als predikant. Een botsing vond plaats tussen twee legers. Een raket ging dwars door haar huis heen. “Ik was bang en bibberde, maar niet met twijfels en nooit met de intentie om mijn mensen te verlaten.” Ze was thuis en bivakkeerde samen met haar familie dagenlang in de badkamer.          

De kans dat ze de oorlog niet zal overleven, ziet ze als reëel: “Vandaag kan het mijn laatste dag zijn, door de raketten en de aanwezigheid van de terroristen overal.” Ze is niet bang en houdt vast aan haar missie: “De kerkdeuren wil ik openen voor alle overgebleven christenen om samen te groeien en te schijnen in de duisternis en Gods woord te vertellen aan iedereen die nog niet van Hem gehoord heeft.”

Hoop is wie wij zijn
Samen met haar gemeenteleden ziet ze steeds meer broeders en zusters vertrekken. De kerk daalde van vijftig naar tien gezinnen. Dit en de pijn bij het verlies van bekenden roept angst op, angst voor de toekomst: “We putten onze moed uit de woorden van Jezus, die heeft gezegd: ‘Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het koninkrijk van de hemel.’” De gemeenteleden blijven doorgaan met getuigen. Samen laten ze Gods liefde zien. “Als christenen zijn wij de mensen van hoop. We kunnen onze identiteit niet veranderen, alleen omdat we in tijden van oorlog leven. Hoop is wie wij zijn.”