Met pensioen en eindelijk rust: Riet noemt deze fase van haar leven haar ‘bonustijd’

“Met een snelheid van zo’n honderd kilometer per uur werd ik in 1996 van achteren aangereden, terwijl ik stilstond voor een rood stoplicht. Ik reed in een klein Renaultje: een koekblikje zonder hoofdsteun, wat toen nog niet verplicht was. De klap was enorm. Volgens de neuroloog was het een wonder dat ik het had overleefd. Ik hield er een zware whiplash aan over. Sindsdien heb ik chronische klachten: vermoeidheid, soms duizeligheid – en dat speelt nog steeds, tot op de dag van vandaag.

Toch heb ik mijn werk nog jarenlang kunnen doen, al draaide ik wel minder uren. In de aanloop naar mijn pensioen merkte ik dat ik bang was voor het zwarte gat waar mensen het vaak over hebben. Daarom bereidde ik me voor. Ik maakte een overzicht van wat mij energie geeft: geloof, zorg voor anderen, beweging en vriendschap. Daar wilde ik meer tijd en aandacht aan geven.

Nu ik met pensioen ben, heb ik eindelijk de ruimte om de ochtend te beginnen met stille tijd: gebed, Bijbellezen en rust. Dat moment bepaalt de toon van mijn dag en van daaruit maak ik mijn keuzes. Niet vanuit een volgeplande agenda, maar op gevoel: Wat is haalbaar? Waar heb ik zin in?

• Van volle radiostudio’s naar lege dagen: hoe pensioen Tom Herlaar onverwacht uit balans bracht

  Van volle radiostudio’s naar lege dagen: hoe pensioen Tom Herlaar onverwacht uit balans bracht

Een van de dingen waar ik in deze fase van mijn leven echt dankbaar voor ben, is dat ik als vrijwilliger werk in een inloophuis voor mensen met kanker. Rond mijn pensionering zag ik daar een oproep voor, meerdere keren zelfs: op een flyer, in een tijdschrift, op een affiche. Eerst dacht ik: het is geen christelijk huis, pas ik hier wel? Uiteindelijk ben ik toch gaan praten. Ik volgde een cursus, werd gastvrouw, en begeleidde lotgenotengroepen. En sinds dit jaar mag ik ook gesprekken voeren met mensen die zoeken naar zingeving. Dat zie ik als genade.

Ik geloof dat God me daarheen geleid heeft.Ik wandel elke dag in het bos – gewoon in mijn eentje of met mijn nordicwalkinggroep. Dat is niet alleen goed voor mijn lijf, maar ook heel gezellig. Het sociale contact is voor mij net zo belangrijk als de beweging. Zwemmen lukt helaas niet meer, en lezen is als gevolg van het ongeluk lastig geworden, maar ik luister graag naar podcasts.

• Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Wat ik het allermeest waardeer aan deze fase van mijn leven, is de rust. Geen volle agenda meer, geen lesroosters of vergaderingen, geen gehaast om de trein te halen omdat je op tijd voor de klas moet staan. Ik leef nu in mijn eigen tempo. Dat voelt als vrijheid, in de mooiste betekenis van het woord.

Vroeger deed ik soms tien dingen tegelijk. Sinds het ongeluk doe ik alles op halve kracht, maar geniet ik dubbel. En als je dubbel geniet van de helft, kom je verrassend ver.”