In een kamertje namen we afscheid

“De dag erna belandde hij in het ziekenhuis”, vervolg ik. “Zijn maag-darmstelsel zat volledig in de knoop. Na dagen wachten ging hij onder het mes, maar de operatie verliep gecompliceerd. Op de ic werd hij in slaap gehouden en beademd, wij hielden ondertussen onze adem in. Even leek het beter te gaan, maar toen sloeg het om.”

Terwijl ik me afvraag of ze dit vaker meemaakt, loop ik verder leeg. Ik vertel haar over de laatste poging met een drain, en hoe mijn vader daarna gebaarde dat het klaar was. In een kamertje namen we afscheid, in tranen. Hij aaide ons – zijn kinderen – over onze bol en zei met horten en stoten dat we hem blij hadden gemaakt. We zongen zijn liefste liedjes en psalmen terwijl hij mee prevelde, en bedankten hem voor alles.

We kletsen nog even, precies zoals mijn vader ook zou doen

“En nu”, besluit ik, “zijn we aan het waken, dag en nacht. We weten al wat hij aan moet in de kist, en dat is niet dit nieuwe pak. Dus dat kom ik terugbrengen. En nu wil mijn moeder dat mijn broers en ik iets moois voor onszelf uitzoeken van het geld dat we terugkrijgen – mits we u eerst een dikke fooi geven.”

De blik van de vrouw schiet naar de winkelmanager die er ondertussen bij is komen staan. Die knikt instemmend. Bij het inpakken van de nieuw uitgekozen shirts kletsen we nog even, precies zoals mijn vader ook zou doen.

Mijn vader heeft inmiddels het aardse voor het hemelse verruild. Terwijl ik de winkel uit liep, vroeg ik me af met hoeveel mensen mijn vader mij al die jaren wel niet heeft verbonden…