'Ik droom van een huis voor mezelf alleen'
Blog van Annemarie
Leestijd: 3 minDoor Annemarie van Heijningen
O jongens, ik heb het gewoon gedaan: mijn dierbaren uitgezwaaid die twee lange weken in Luxemburg zullen bivakkeren.
Een dag of tien geleden lanceerde ik in een opwelling de vraag: “Hé Mies, hoeveel ruimte is er bij jou voor het idee dat ik niet meega?” Hij klapte zijn laptop dicht, vouwde zijn handen samen achter zijn hoofd en sprak de verrukkelijke woorden: “Alles is bespreekbaar. Hoezo?”
“Ik heb Zo Geen Zin, weet je. Zo Ontzettend Geen Zin in een camping. Ik ben vanaf half maart nauwelijks een moment alleen geweest en nu heb ik steeds een variant op dat zinnetje van Wilders in mijn hoofd: ‘Wil je meer of minder mensen om je heen?’ En dan roep ik in gedachten heel hard: minder, minder! Snap je? Ik bedoel: ik hou heus een heleboel van jullie allemaal, maar ik ben mensenmoe, dierbarenmoe, moederschapsmoe, improvisatiemoe, sfeermaakmoe, allesmoe. Ik droom van een huis voor mezelf alleen.”
