Ik merk dat ik het mooi vind, zo veel mensen verzameld om de kist van de kerkleider. Binnen hebben de presidenten Trump en Zelensky net een kwartier met elkaar gesproken, voor het eerst sinds ze ruziemaakten in het Witte Huis. De foto’s van twee druk gesticulerende mannen op simpele stoelen op een marmeren vloer in een zijbeuk van de Sint-Pieter maken indruk. Zou de paus erin slagen na zijn dood vrede af te dwingen tussen Rusland en Oekraïne?

De mis zelf was ook mooi: kardinaal Re las fraaie Bijbelteksten en sprak warme woorden over de overledene. Waarom word ik niet katholiek? dacht ik. Als een kerk, waar ik heus ook veel kritiek op heb, zo’n zinnige rol kan spelen op het wereldtoneel, waarom zou ik me daar als christen dan niet gewoon bij aansluiten? Zit ik hier op de bank met m’n lidmaatschapskaart van de Protestantse Kerk in Nederland…

Nou ja, een van de redenen daarvoor is natuurlijk dat het juist in Nederland (op veel plaatsen) niet zo goed gaat met de katholieke kerk. Om nou zondag aan zondag in een matig gevulde kerk met vooral ouderen plaats te nemen, voelt niet heel inspirerend.

Maar belangrijker nog is een andere vraag: waarom wil ik zo graag dat de kerk ‘ertoe doet’? Is dat toch niet de behoefte om gezien te worden, om erbij te horen? Vind ik het niet vooral ‘lekker’ omdat ‘mijn christendom’ dan weer relevant is?

In Nederland heeft de kerk haar macht verloren – en ik vind dat goed. Macht corrumpeert, vrijwel altijd en overal. Dat is ook met de kerk gebeurd en dat heeft de kerk én de samenleving geen goed gedaan. Het heeft mensen beschadigd en bij God vandaan gehouden, daar heb ik in Adieu God? genoeg voorbeelden van langs horen komen.

Zout der aarde kun je alleen zijn als je niet de pap bent. De natuurlijke rol van de kerk is ergens in de marge. Op zoek naar verschoppelingen, naar mensen die het niet goed (met zichzelf) getroffen hebben, op zoek naar weduwen en wezen.

Een beetje zoals de overleden paus dat deed…