Op links kan er ook flink winst worden geboekt. Nu heb je de Partij voor de Dieren, GroenLinks, SP en PvdA. Die smelten we om tot twee partijen: een partij die zich vooral richt op het klimaat (Partij voor de Dieren, groot deel van GroenLinks, deeltje PvdA, 20 zetels) en een partij die zich vooral richt op werk en zekerheid (de SP, het grootste deel van PvdA en het overige deeltje van GroenLinks, 25 zetels).

Dan de christelijke partijen. Het zou natuurlijk mooi zijn als zij één worden, maar dat is vermoedelijk te veel gevraagd. Daarom kunnen we de drie partijen misschien terugbrengen tot twee: een partij voor progressieve christenen en een partij voor conservatieven. Een flink deel van de ChristenUnie en de progressieve vleugel van het CDA vormen de ene partij (pro-klimaat, pro-vluchteling, 10 zetels). De SGP, een conservatief stukje CU en de rest van het CDA vormen de tweede partij (20 zetels). Overeenkomsten blijven er natuurlijk volop: vóór vrijheid van onderwijs en godsdienst, kritisch op medisch-ethische ontwikkelingen en doorgaans pro-Israël.

Zitten we nog met VVD en D66. Die kunnen fuseren, sinds D66 zijn kroonjuwelen niet meer zo kroon vindt en de VVD ook voor het klimaat is (43 zetels). De echt progressieve D66’ers kunnen kiezen uit een van de twee linkse partijen. Degenen die vooral een sterke economie van belang vinden, de Pechtold-achtigen zal ik maar zeggen, kunnen prima op de linkerflank van de VVD uit de voeten. Rest ons nog DENK en 50+. Ik vermoed dat DENK nergens past (2 zetels) en zelfstandig zal blijven. 50+ heeft wat mij betreft door alle ruzies z’n bestaansrecht wel verspeeld, maar dat is uiteraard aan de kiezer.

Nu houden we maximaal acht sprekers over. Het debat wordt leuker en beter en het land regeerbaarder. Zo maar doen?