De Hanzestad Zutphen

Onze tocht begint in de Hanzestad Zutphen; gelegen aan de brede, buiten haar oevers getreden IJssel. In het historisch centrum staat de Berkelpoort, een veertiende-eeuwse doorgang die ooit twee nederzettingen verbond. Niet ver daarvandaan rijst de karakteristieke Drogenapstoren op, genoemd naar stadsmuzikant Thonis Drogenap. De toren deed ruim een eeuw eerder dienst als stadspoort en is een tastbare herinnering aan het Zutphen dat na grote stadsbranden in de dertiende eeuw grotendeels in steen werd herbouwd. Ook de imposante Walburgiskerk, ingewijd in 1105, vertelt over dat eeuwenoude verleden.

Het huidige station van Zutphen stamt uit 1952 en verving het oorspronkelijke stationsgebouw dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd verwoest. Vandaag reizen we met een moderne trein van Arriva; onderdeel van Deutsche Bahn. Terwijl NS op deze koude dag een aangepaste dienstregeling rijdt, brengt de Arriva trein ons via Vorden en Ruurlo naar Winterswijk.

Langs de route volgen we het Afleidingskanaal: de verbinding tussen de Berkel en het Twentekanaal. Het spoor tussen Zutphen en Winterswijk werd in 1878 geopend en twee jaar later doorgetrokken naar Gelsenkirchen, een belangrijke schakel voor de textielindustrie en de kolentransporten vanuit Duitsland. Pas in 1979 werd het traject over de grens gesloten.

Landgoederen en kastelen

In Vorden, omringd door landgoederen en kastelen, glinstert de sneeuw op de velden. Het van oorsprong middeleeuwse kasteel Vorden en de oude dorpskerk herinneren aan een rijk verleden, terwijl een vrolijke stoet schoolkinderen achter een tractor door de sneeuw wordt voortgetrokken – winterplezier op z’n Achterhoeks. Spoorwegmachinisten moeten hier extra alert zijn; reeën steken graag onverwacht het spoor over.

Winterswijk als eindpunt

Via het enkelsporige traject – een gevolg van de Tweede Wereldoorlog – bereiken we Ruurlo. Hier maakt een onderhoudsploeg de wissels sneeuwvrij. Met bladblazers en branders worden de sporen zorgvuldig ontdaan van ijs, zodat het treinverkeer veilig kan blijven rijden. Na Ruurlo voert de rit verder langs wijngaarden, coulisselandschappen en het station Lichtenvoorde-Groenlo. Niet veel later doemt Winterswijk op, al sinds 1878 het eindpunt van deze spoorlijn en ooit een belangrijk knooppunt voor de kolentreinen uit het Ruhrgebied.

In een winters landschap, bij temperaturen ver onder nul, bereiken we ons eindpunt. Een sfeervolle afsluiting van een bijzondere treinreis door een schitterend wit decor.

• 

  Bekijk de aflevering op YouTube

  Bekijk de aflevering over deze route op ons YouTube-kanaal.

  Kijk nu