Het is het einde van de week, zo ongeveer. En het zijn rare dagen. Waar is de rust, vroeg ik me gisteren af. Adrenaline is fijn, het maakt dat je door kunt werken tot laat en rustig nog een paar uur maakt terwijl je anders al was omgevallen. Het gevoel met iets nuttigs bezig te zijn en dat de spanning erop zit. Maar het is ook zo klein, de wereld wordt zo klein. Waar is de ruimte. De enige focus is nu nog dat we met allerlei auto’s domweg naar Athene gaan rijden met Kerst als onderdeel van de campagne kijknietweg.nl.

We zijn net in Griekenland geweest. Ik weet niet zo goed hoe ik mezelf rustig in bed moet leggen als vrienden, mannen, vrouwen, kinderen gevlucht uit oorlogssituaties op een plank of stuk karton gaan liggen in een tent op een heuvel van Moria. Ik weet niet hoe je – zoals dat dan heet – een plekje moet geven aan de gedachte dat terwijl ons dochtertje van vier hier de longen uit haar lijf hoest, gewoon verkouden en ik weet dat als je dat dáár overkomt je niets hebt: geen warmte, geen toilet, geen medicijnen, niets. Gek moet je dan worden en ik hoef niet gek te worden als medeleven. Dat helpt niet. Vastdraaien. Juist niet. Maar wel wat doen.

Dus we zijn de campagne Kijknietweg gestart om tot een overeenstemming te komen tussen Nederland en Griekenland om 1000 mensen te over te nemen van de eilanden. En omdat we vinden dat het snel moet en urgent en meteen en alles, rijden we met Kerst maar vast die kant op. Al is het alleen maar om het even voor te doen.

Dan ben je donders blij dat een bevriende dominee in Athene middenin de nacht bericht dat hij onze karavaan gráág en met open armen verwelkomt met Kerst. Maar nog wel blijer met deze tekst in de ochtend:

De hemel verkondigt Gods heerlijkheid,
het uitspansel toont ons het werk van zijn handen.
De dag roept het toe aan de volgende dag,
de nacht geeft het door aan de nacht.
Geen woord wordt gesproken, geen stem weerklinkt,
geen enkel geluid is te horen;
toch klinkt over heel de aarde hun roep,
hun boodschap dringt door tot de rand van de wereld.

De wereld is niet van iemand. De planeet is niet eigendom van de mensen die er hekken plaatsen. Ik ben niet verweesd, hoe ver 3000 kilometer ook rijden is. De planeet is de planeet van de Eeuwige, die belooft heeft om te zien naar vreemdeling, wees en weduwe. Als we dan op die planeet in die sfeer een stukkie gaan rijden, dan mogen we ook vertrouwen dat het resoneert met de grondtoon van de planeet. Die gemaakt is om een plek te zijn waar gezorgd wordt, omgezien. Die niet een onherbergzame plek is waar je snel een eigen plekje moet veroveren op de grote boze buitenwereld en als dat is gelukt er snel een hek om heen moet bouwen om het te beschermen tegen al het kwaad wat op je afkomt.
De grootte, breedte en diepte van de planeet is goddelijk. Daarop lopen mensen die zich toe-eigenen, die vrees kennen en gevaarlijk zijn. Dieren ook, maar anders. De natuur zelf die gevaarlijk is en kan zijn. Maar in de ziel van de planeet trilt het hart van God. Juist als er geen enkel geluid te horen is, klinkt de roep over de aarde. Juist in de nacht waarin de poolster hel oplicht.

Durf ik de planeet te vertrouwen? En God? Het is tijd om omhoog te kijken vanaf mijn productie-excellijst, vanaf de facebookpagina waar persberichten wel of niet worden gedeeld. Naar de sterren, de nacht, de stilte en planeet, die zonder woorden een vraag stelt aan de ziel van jou en mij. En dat dan maar volgen – ongeacht wat er volgt.

Dat had ik even nodig.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95

Deel dit artikel: