Oftewel, ramadan houdt ons bezig dit jaar. Hierom én omdat we vanavond uitgenodigd zijn voor een iftar in Almere bij het Huis van Vrede. En er zijn weinig vreugdevoller momenten met de mensen die we daar intussen heel goed kennen dan de iftar. Ik ben steeds weer onder de indruk hoe vreugdevol hun vasten is, hoe graag kinderen eraan mee willen doen en hoe iedereen straalt. Al kan de honger dus ook wat kortaangebonden maken – al heb ik dat bij hen nog nooit gezien.

Rabbi Jezus heeft vandaag honger en is ook nogal kortaangeboden. Hij is in Jeruzalem geweest, heeft de boel eens geobserveerd en het lijkt erop dat hij daar niet gelukkig van is geworden. Al staat dat er niet. Hij gaat de volgende dag weer en dan staat er dit: Hij zag in de verte een vijgeboom in blad staan en ging kijken of hij er misschien iets aan kon vinden; maar bij de boom gekomen vond Hij niets dan blaren; het was trouwens niet de tijd van de vijgen. Daarom richtte Hij zich tot de boom en zei: ‘Niemand zal in eeuwigheid nog vruchten van je eten!’ Zijn leerlingen hoorden dat.
Toen ze in Jeruzalem kwamen, ging Hij naar de tempel en begon de kopers en verkopers het tempelplein af te jagen. Hij wierp de tafels van de geldwisse­laars en de stoeltjes van de duiven verkopers omver.’

Twee boze acties op één dag, direct nadat hij de boel in de stad heeft geobserveerd. En kortaf toch? Op z’n vriendelijkst uitgedrukt is het nogal kortaf. Die vijgeboom verdort. Heeft me altijd verwonderd, tot ik dat experimentje zag van die leerlingen die moesten schelden op een plant en lief praten tegen een andere. Het kostte hen wat meer moeite maar uiteindelijk hing de gepestte plant slap en de ander stond vrolijk rechtop. Jezus van Nazareth heeft nog wat meer overtuigingskracht. Die hele boom is in één keer dor.

Er is iets met vrucht dragen en die tempel. Met dat het misschien niet de tijd is voor vijgen, maar dat het er ook niet aan zit te komen. Dat het een boom is met bladeren en potentie, een volk met een tempel en een levende offercultus, maar dat het niet brengt wat het zou moeten gaan brengen. Nu niet en in de toekomst niet. Er moet iets anders gebeuren, een andere plek, een andere tempel, een andere boom. En dat is die Jezus van Nazareth zelf, die uiteindelijk die hele tempel vervangt en dan ziet dat eindelijk die wereldwijde vrucht waar al die bijbelse teksten op hopen begint uit te komen. Toch naar dat je daar een vijgeboom voor moet mollen, vind ik dan. Maar de felheid en de genoemde honger past wel in ramadan-tijd. Er is ongeduld bij de rabbi, want zonder vrucht heeft dat circus in de tempel geen zin. Zonder vrucht heeft al dat gebladerte en de belofte van zo’n boom geen zin.

Daar zit ook een reden in van zo’n ramadansponsortour. Je kunt wel zeggen dat je Pegida stom vind, maar kunnen we ook iets doen? Kunnen we zorgen dat er iets opbloeit tussen burgers die wel willen samenleven met hun buren, ongeacht hun religie en deze moskeeën. Kan ons geloof in een wereld die wel samenleeft, ook vrucht voortbrengen. Er zijn honderd manieren hé, kaartje naar de moskee, wat dan ook. Wij doen toevallig nu die tour en ik mag hopen dat die een beetje vrucht draagt. En zo niet, dan zoeken we naar een volgende. Maar we blijven niet bidden en de rituelen doen en er het beste van hopen. Voor je het weet worden goede intenties verdorde bladeren. Zou zonde zijn.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95

BewarenBewaren