De bijnaam ‘Gods’ Smuggler’ kreeg Van der Bijl hij door zijn grootschalige en eigenhandige bijbelsmokkel naar landen achter het voormalige IJzeren Gordijn. Wat begon met smokkelen in een oude blauwe kever, groeide uit tot de organisatie Open Doors, waar wereldwijd nu zo’n 1.400 mensen werken om christenen te steunen die om hun geloof worden vervolgd.  

Bidden voor Osama 
In 1967 verscheen zijn autobiografie ‘God’s Smuggler’, waarvan meer dan tien miljoen exemplaren zijn verkocht. Het maakte de Nederlandse evangelist wereldberoemd. Hij werd in éen adem genoemd met Billy Graham, Hudson Taylor en Corrie ten Boom. 

Nog voor de val van het ijzeren gordijn richtte Van der Bijl zijn blik ook op het Midden-Oosten waar hij al vroeg zag dat de radicale islam een groot probleem zou worden voor de christelijke minderheid aldaar. Hij bezocht persoonlijk de leiders van terroristische organisaties als de PLO, Hezbollah, Hamas en de Taliban. Hij vertelde de verlamde sjeik Ahmad Yassin over Jezus. Yasser Arafat kreeg van hem een kinderbijbel waarna hij een bijbelshop in de Gazastrook mocht openen. Hij maakte er - zelfs tijdens reizen door Amerika - geen geheim van dat hij bad voor Osama Bin Laden en hij was verdrietig toen hij hoorde dat hij was doodgeschoten. Zijn gedachte hierbij: als niemand hen over Jezus vertelt kan er ook geen vrede komen. ‘Er zijn geen terroristen – alleen mensen die Jezus nodig hebben.’ 

Erfenis 
In het latere deel van zijn leven heeft Anne Van der Bijl niet zozeer bijbels gesmokkeld maar heeft hij de verdrukte christenen in gesloten landen juist persoonlijk proberen te bezoeken en te bemoedigen. Andries Knevel: “Als ‘brother Andrew’ kwam dan wisten de mensen dat ze een bemoediging van God kregen en ik denk dat dat zijn allerbelangrijkste erfenis is. Ook voor ons. We kunnen wel ranglijsten maken met gesloten landen waar christenen worden vervolgd - dat is ook heel belangrijk en Open Doors doet dat ook - maar dat je zegt: we moeten de mensen achter die ranglijsten bereiken en ze bemoedigen? Velen van ons doen dat niet. Velen van ons durven dat niet. Anne zou zeggen: ‘kom we gaan er naartoe!’