Slecht humeur

Vandaag staat mijn zus in de deuropening van ons huisje planken op maat te zagen. Ik breng een derde laag beits aan op de dakbalken terwijl ik op een ladder sta. Het is flink koud en de beits hecht niet geweldig. We zijn allebei in een slecht humeur. Op de radio komt het nummer I love you, even though I don’t like you right now langs. We kijken elkaar betekenisvol aan en kunnen dan zowaar om de situatie lachen.

Deze songtekst typeert onze relatie van de afgelopen maanden best treffend. Het avontuurlijke plan van je eigen huisje bouwen is niet zo romantisch als het klinkt. In werkelijkheid is het doorgaans een aaneenschakeling van saaie klusjes en veel onderlinge discussies. Mocht iemand zich afvragen: hoe bouw je met zijn tweeën je eigen huis? Met veel wederzijds geduld. En met nog meer bloed, zweet en tranen. 

Doorbijten en doorgaan

Het was interessant om te merken dat het ons bouwproces vooral uit een mentale instelling bleek te bestaan. Negeerde ik voorheen meestal de inspirerende quotes aan mijn muur, nu bleken de spreuken opeens wel in mijn leven te passen. Difficult roads often lead to beautiful destinations – Zig Ziglar. Inderdaad, door de positieve hands-on mentaliteit van mijn zus begon het bouwen van een eigen huis steeds meer een levensvatbaar plan te worden. 

Natuurlijk is er naast een optimistische instelling nog een aantal randvoorwaarden; je moet er tijd voor maken, voor sparen, het proces doordenken, veel zelfstudie doen. Maar het is een misvatting dat je al van alles moet zijn voordat je aan het uitwerken van je plannen begint. Je kunt jezelf vrijwel alles aanleren en al je info uit boeken en van het internet halen. Als je maar diep genoeg graaft. Doorzettingsvermogen is best cruciaal. Zoals Winston Churchill zei: Success is not final, failure is not fatal: it is the courage to continue that counts.
Domweg doorbijten en doorgaan, zelfs wanneer de successen en nederlagen zich in rap tempo afwisselen. Doorgaan op de slome dagen waarop je geen enkel resultaat ziet en alleen maar potten verf laat vallen. Doorzetten, juist als alles je neus uitkomt.   

Een dwaas plan

Toen we aan de bouw begonnen in een tochtige, vochtige, open schuur zonder deur die we in eerste instantie met een stel woeste stieren deelden, deed het niet heel glamorous aan. Ook kwamen er, ondanks dat we zo min mogelijk ruchtbaarheid hadden gegeven aan ons project, veel kritiek en twijfels.
Bij gebrek aan deuren in de stal kwam er veel bezoek. We kregen positieve reacties, maar ook negatieve: het was een dwaas plan. Een verdwaalde vogelaar wist vanaf de grond met zekerheid te kunnen beoordelen dat het dak niet waterdicht was. De postbode riep na een vluchtige inspectie dat de kogeldruk van de trailer niet in orde was. Een buurman kwam vragen of we hadden gekeken of de wagen de schuur wel weer uit zou kunnen. Domme vragen bestaan niet, vermoeiende wel. 

Er kwamen zo veel meningen en ‘experts’ even snel langs, dat dit soms best ontmoedigend werkte. Daarom ontwikkelden mijn zus en ik voor frequent aanwaaiende critici een doeltreffend beleid: zodra we in de verte een glimp zagen van naderende doemdenkers zetten we snel de radio en alle machines die flink herrie maakten aan. Gehoorbeschermers op, even vriendelijk zwaaien en het onheil was snel afgewend. Soms moet je creatief zijn om alle partijen emotioneel onbeschadigd te laten. 

Over creativiteit gesproken; als je problemen met een creatieve en oplossingsgerichte denkwijze kunt benaderen, scheelt dit een heleboel kosten en energie. Wie niet sterk is, moet slim zijn. Wie wel sterk is, kan trouwens ook beter maar slim zijn; dat scheelt een hoop gesjor. Het wonder dat hefboomprincipe heet zorgt ervoor dat je bergen kunt verzetten.  

Durf eigenwijs te zijn

In het kort; hoe pak je zo’n project aan? Wees dapper, vastberaden en creatief. Luister beleefd naar anderen, maar durf ook eigenwijs te zijn. Uiteindelijk ga je zelf in je huis wonen en is het vooral handig als de woning aan je eigen wensen voldoet. En dat je kiest voor het integreren van de zaken die je het meeste woongenot opleveren.  

Klusdag 147 ging weer voorbij. En op dag 148 konden we samen hartelijk lachen om de gevleugelde opmerkingen die we elkaar de dag ervoor toegeworpen hadden. Onze relatie is nog prima; zodra de gereedschapskist dichtgaat, lijkt ook de strijdbijl erin begraven te zijn. Samen nog een huis bouwen doen we voorlopig maar even niet. Maar we genieten ervan om geleidelijk aan het interieur af te maken en ons huis samen in te richten. 

Lees hier hoe het allemaal begon met Jeannettes tiny house.

Vind je het leuk om Jeannette te volgen in haar tiny house? Dat kan op Instagram: @tinythingsmattermost