Twee rampen, generaties later nog voelbaar

'Op zee gebleven' vertelt het verhaal van twee scheepsrampen die diepe sporen nalieten in Nederlandse vissersgemeenschappen. In de nacht van 6 op 7 oktober 1954 verdween de Urker kotter UK-174 Henrika tijdens een zware noordwesterstorm op de Noordzee. De vijf bemanningsleden keerden nooit terug. Dertien jaar later, in 1967, verging de Wieringer garnalenkotter WR-6 Pieter Albert in zwaar weer. Maanden later spoelde het lichaam van één bemanningslid aan; van de andere twee ontbreekt nog altijd ieder spoor. Voor de achterblijvers begon een leven vol verdriet, onzekerheid en onbeantwoorde vragen. 

Op zoek naar wat de zee verborgen hield

Namens de nabestaanden gaat historicus en oud-visserman Cees Meeldijk met zijn Stichting Onderzoek Maritieme Vermisten op zoek naar de wrakken. Met historisch speurwerk, moderne sonarapparatuur en gesprekken met families probeert het team de laatste uren van de schepen te reconstrueren. Wanneer werd voor het laatst contact gelegd? Waar voer de bemanning naartoe? Hoe waren de weersomstandigheden? En op welke plek zou het schip ten onder kunnen zijn gegaan? 

'Op zee gebleven is' meer dan een zoektocht naar wrakken

Verlies dat blijft

De serie laat zien hoe groot de impact van zo’n verdwijning is, niet alleen op families, maar op hele vissersgemeenschappen. Op zee gebleven is daarmee meer dan een zoektocht naar wrakken: het is ook een verhaal over rouw, hoop en de menselijke behoefte om te begrijpen wat verloren ging. De EO brengt een indringend portret van mensen die blijven zoeken: naar antwoorden, naar rust en naar een manier om verder te leven met wat de zee achterliet.

• 

  Podcast 'Verdwenen' duikt in een vermissing op zee tijdens de Watersnoodramp van 1953

  Klik hier