Met behulp van historisch bronnenonderzoek, moderne techniek en gesprekken met direct betrokkenen reconstrueert de serie wat zich destijds op zee kan hebben afgespeeld. Ook volgt 'Op zee gebleven' de zoektocht naar de wrakken en laat de serie zien hoe het gemis tot op de dag van vandaag doorwerkt in de families. 

Twee rampen, generaties later nog voelbaar

'Op zee gebleven' vertelt het verhaal van twee scheepsrampen die diepe sporen nalieten in Nederlandse vissersgemeenschappen. In de nacht van 6 op 7 oktober 1954 verdween de Urker kotter UK-174 Henrika tijdens een zware noordwesterstorm op de Noordzee. De vijf bemanningsleden keerden nooit terug. Dertien jaar later, in 1967, verging de Wieringer garnalenkotter WR-6 Pieter Albert in zwaar weer. Maanden later spoelde het lichaam van één bemanningslid aan; van de andere twee ontbreekt nog altijd ieder spoor. Voor de achterblijvers begon een leven vol verdriet, onzekerheid en onbeantwoorde vragen. 

Op zoek naar wat de zee verborgen hield

Namens de nabestaanden gaat historicus en oud-visserman Cees Meeldijk met zijn Stichting Onderzoek Maritieme Vermisten op zoek naar de wrakken. Met historisch speurwerk, moderne sonarapparatuur en gesprekken met families probeert het team de laatste uren van de schepen te reconstrueren. Wanneer werd voor het laatst contact gelegd? Waar voer de bemanning naartoe? Hoe waren de weersomstandigheden? En op welke plek zou het schip ten onder kunnen zijn gegaan?