Achtergrond
Leestijd: 4 minDoor Elodie Harreman
Ze waren getuige van duistere geschiedenissen, figureerden in heilige verhalen of groeiden uit tot onderwerp van mythen en legenden. Van Anne Franks kastanjeboom tot de reusachtige engeleneik: deze bomen vertellen – vanuit hun perspectief – verhalen die het waard zijn om door te geven.
“Ik stond achter het Achterhuis toen angst de stad innam. Overdag hoorde ik nauwelijks iets, ’s nachts ronkten de vliegtuigen des te harder. Anne keek vaak naar me, vanuit het raam. Dan schoof ze stilletjes de gordijnen opzij, altijd op haar hoede. Voor haar stond ik symbool voor vrijheid. Toen ik jaren later omviel, kwamen mensen van heinde en verre om afscheid van me te nemen. Nu groeien op dezelfde plek, uit mijn eigen stekken, nieuwe bomen: Anne Frankbomen, als levende herinnering aan hoop in donkere tijden.”
“Wat ik me ervan herinner? De haast en zijn uitgeschoten sandalen. Het was op een heel gewone dag, toen ik plotseling werd beklommen. Zijn naam was Zacheüs. Hij was klein van stuk, maar groot in nieuwsgierigheid. Het gerucht ging dat Jezus hier was. Gewoon in onze stad! Door de menigte kon Zacheüs niets zien, dus klom hij maar naar boven. De brutaliteit! Totdat Jezus tot hem sprak. Wat volgde van zijn kant: stilte. Ik was getuige van Gods onvoorwaardelijke liefde. Niets of niemand is voor Hem te klein.”
Een kleine man klom in mijn takken
“Het laat de mensen maar niet los! Iedereen wil weten of Robin Hood écht in mijn holle stam heeft gezeten. Dit is wat ik erover kan zeggen: ik was voor velen goed te vinden, helaas… Waar mensen me eerst als schuilplaats konden gebruiken, hakten ze later maar al te graag stukken van mijn bast af. Als souvenir. Gelukkig houden metalen steunen me tot op de dag van vandaag fier overeind. Ik laat maar weer zien: zelfs legenden hebben af en toe hulp nodig om overeind te blijven.”
“Mensen denken dat ik een heel bijzondere soort ben, maar niets is minder waar. Ik ben een simpele eik die – toegegeven – buitengewone vormen aanneemt. Mijn horizontale takken reiken tot ver over het land. Dat heeft vooral met mijn leeftijd te maken: ik ben honderden jaren oud en stond lange tijd alleen op open terrein. Voor voldoende licht hoefde ik dus niet zo ver omhoog te groeien. Door de jaren heen heb ik het nodige meegemaakt. In mijn schaduw werd gelachen, gerust en gehuild. Ik zag slavernij van dichtbij. Misschien dat mijn takken daarom zo ver reiken: deze verhalen moeten hoe dan ook aan het licht komen.”
“Het was op een hete dag dat Abraham tegen mijn stam uitrustte. In de verte zag hij plotseling drie gasten aankomen, heel onverwacht. Hij rende ze tegemoet, en bood hun eten, drinken en onderdak aan. Daar zag ik wat ze bedoelen met heilige gastvrijheid. Het bleken geen toevallige voorbijgangers te zijn: ik was getuige van een uitzonderlijke ontmoeting. De mannen kwamen iets vertellen: Sara zou een zoon krijgen, ondanks hun hoge leeftijd! Dit ging over meer dan een ontmoeting bij mijn stam alleen. Dit ging over Gods belofte: voor Hem is niets onmogelijk. Toen ik eeuwen later begon te verdorren, raakten sommigen in paniek. Alsof met mijn bladeren ook hun hoop verdween. Maar bomen weten iets wat mensen vaak vergeten: God verschijnt wanneer je Hem het minst verwacht.”
Onder mijn takken ontving Abraham bezoekers
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meer
