Bovenstaande scène heb ik iets te vaak meegemaakt: fulltime radicalen die mij als deeltijd gelovige (want ik combineer dat met een baan, een gezin, kerkenwerk en hobby’s) met een schuldgevoel achterlaten. Ik heb daar vaak mee geworsteld. Alsof er twee soorten gelovigen zijn: radicale en gewone. En het moge duidelijk zijn dat ik dan tot de laatste behoor.

Een bevrijdende conclusie

Tish Warren woonde naast zo’n radicale. Ze schrijft erover in haar zeer lezenswaardige boek De liturgie van het alledaagse (oké, slechte titel). Haar buurman Steven heeft een fulltime zendingsbediening onder de daklozen. Hij is een radicale profeet. Zij werkt aan de universiteit en is moeder. Ze vertelt over haar gevoel van ongemak bij hem: “Een profeet op de koffie is een regelrechte ramp.” Toch zegt ze dat ze Steven nodig heeft: “Om me niet al te comfortabel te voelen, om mijn horizon te verbreden.” Maar Steven zegt het omgekeerd ook tegen Tish: “Jij en je gezin houden mij in evenwicht.” Het kleine leven, de gewone gezinsdagen doen ertoe. Geroepen tot het volgen van Jezus in de alledaagse wereld van strijken, wasjes draaien en luiers verschonen.

“De Bijbel maakt geen onderscheid tussen radicale en gewone gelovigen.” Een bevrijdende conclusie. Grensverleggende zendingsbedieningen en luiers verschonen. Twee kanten van dezelfde roeping. Beide even belangrijk. De ene gewoon radicaal, de andere radicaal gewoon.