Beatrice heeft dystrofie, een aandoening waarbij haar spieren langzaam afbreken. Ouder dan dertig zal ze waarschijnlijk niet worden; medicatie is voor haar te duur. Met een beetje geluk heeft ze nog een handjevol jaren. De aarde trekt aan iedereen, maar tien keer zo hard aan haar. Daarom loopt ze voorzichtig en beheerst, als een te hoge stapel breekbare kopjes.

Het lichaam dat haar tegenwerkt

Een beetje scheef en Beatrice valt om. Eenmaal op de grond heeft ze niet genoeg kracht om weer op te staan. Haar wereld bestaat uit steunpunten en plateaus: van deur naar hek, van stoel naar muur. Lager, op bank of stoel, zit ze altijd rechtop. Nooit onderuit. Liggend kan ze alleen nog afwachten tot iemand haar weer een treetje hoger tilt.

De dans van Beatrice

Op het binnenplein klinkt Afrikaanse muziek. De andere kinderen hangen lamlendig in de bank. Zelfs de verzorgende staf zit onderuitgezakt, uitgeput door de hitte. De enige die staat, is Beatrice. Wie goed kijkt, ziet haar heupen heen en weer wiegen op de maat van de muziek.

Het zweet staat op haar voorhoofd. Niet van angst, hoe gevaarlijk haar dansbewegingen ook mogen zijn. Niet van de hitte, maar van de inspanning die het haar kost. Niemand die het ziet, maar Beatrice danst. Ze danst de koelte van de avond tegemoet.