Stampen op de maat

Aan het einde van de dag komen we aan in een klein dorp. Vrouwen doen de was in de rivier, kinderen spelen in het water. Op de kant staat een groep tieners met een gettoblaster. Eén van hen is Donald, 22 jaar, met het syndroom van Down. Hij is gek op mobieltjes, want daar kun je muziek mee afspelen. Met zijn sneakers stampt hij op de maat van de muziek en hangt nonchalant tegen een hek. De andere jongens kijken op hun telefoon en negeren hem volledig. Dat is tekenend, vertelt zijn zus Winnie. De meeste mensen kunnen moeilijk met hem omgaan en zelfs zijn familie begreep hem lange tijd niet. Donald praat nauwelijks, gaat niet naar school en brengt zijn dagen rond in het dorp.

Donald hoort erbij

De laatste tijd is er gelukkig verandering. Mirjam laat het dorp zien wat Donald wél kan. Hij helpt bij de lokale band, sjouwt spullen en hoort er eindelijk bij. Zo ontdekken de mensen dat hij niet alleen lastig is, maar ook waardevol. Vanavond is het zíjn avond: de band speelt, het dorp danst en swingt, en Donald straalt. Wij krijgen een maaltijd met rijst, saus en kip. Terwijl ik een hap neem, voel ik een warme verwondering. Dit is meer dan een maaltijd. Dit is een moment van vreugde, verbondenheid en muziek die harten opent. En ik vraag me glimlachend af: is dit een grond-, boom- of waterkip?