7 persoonlijke vragen aan Gor Khatchikyan
Gor zit in de jury van de verkiezing van Zorgprofessional van het jaar
Leestijd: 4 minDoor Elodie Harreman
Gor zit in de jury van de verkiezing van Zorgprofessional van het jaar
Leestijd: 4 minDoor Elodie Harreman
Als spoedeisende hulparts is Gor Khatchikyan onlosmakelijk met zijn werk verbonden. Want, “de zorg is mijn tweede natuur. Het is een groot deel van wie ik ben.” Hij is een van de juryleden bij de verkiezing van Zorgprofessional van het jaar.
“Ik was een jaar of 10 toen ik mijn pols brak. Omdat ik een stoere jongen wilde zijn, zei ik er niets over tegen mijn ouders. Maar na een tijdje groeide mijn pols helemaal scheef. Toen mijn ouders daarachter kwamen, namen ze me meteen mee naar het ziekenhuis. Daar moesten ze mijn pols opnieuw breken om het bot weer recht te zetten. Dat was de eerste keer dat ik de zorg van dichtbij meemaakte. Als klein jongetje vond ik het onwijs kicken dat zij iets wat gebroken was, heel konden maken.”
“Een goede zorgprofessional moet zijn werk vooral met bezieling doen, denk ik. Als je in de zorg werkt puur omdat het je werk is, doe je de patiënten geen recht. Bovendien is het dan niet vol te houden.”
“Lange tijd dacht ik dat ik traumachirurg wilde worden. Maar toen ik aan het werk ging, kwam ik erachter dat hier veel geplande zorg bij komt kijken. Je kunt daarbij denken aan bijvoorbeeld polsoperaties. Ik begon enorm op te zien tegen die routine en was bang dat ik snel in een sleur terecht zou komen. Ik besloot daarom een andere kant op te gaan, en spoedeisendehulparts te worden. Dat bevalt me goed. Ik ben nu breder opgeleid, al slaat ook in dit werk soms de sleur toe. Zeker in sommige seizoenen zie je veel van hetzelfde.”
“Mijn moeder, omdat zij veel offers heeft gebracht voor dat wat haar dierbaar is. Ik denk dan vooral aan de tijd dat we uit Armenië moesten vluchten. We lieten alles achter en begonnen in een ander land opnieuw. We spraken de taal nog niet en moesten allerlei asielprocedures doorlopen. Dat was niet makkelijk, maar mijn moeder heeft dat allemaal doorstaan om haar twee kinderen een goede toekomst te geven. Van haar heb ik geleerd van elke vloek een zegen te maken.”
“Ik ben niet zo materialistisch en heb eigenlijk geen spullen waar ik onlosmakelijk mee verbonden ben. Maar ik zou er meteen voor zorgen dat mijn vrouw en mijn hond veilig zijn.”
Gor Khatchikyan
Net als Jozef wil ik overal waar ik kom tot zegen zijn
“Meerdere Bijbelverhalen vind ik mooi, maar het verhaal van Jozef in Egypte spreekt me in het bijzonder aan. Hij werd als slaaf verkocht, maar uiteindelijk werd hij de onderkoning van Egypte. Ik herken mezelf in zijn verhaal, omdat ik ook ben opgegroeid in een vreemd land met een vreemde taal. En ook ik heb me verraden gevoeld door mijn eigen mensen. Maar wat ik zo mooi vind, is Jozefs houding. Hij is niet verbitterd geraakt, en ik vind het fantastisch dat God het huis van Potifar heeft gezegend, omdat Jozef daar was. Net als Jozef wil ik overal waar ik kom tot zegen zijn.”
“De laatste tijd zie ik dat mensen steeds minder goed de radicale leer van de Bijbel verdragen. In plaats daarvan willen we de oren strelen: we willen alleen de lieve boodschap horen, maar de Bijbelse boodschap is soms ook pijnlijk. Daar is steeds minder ruimte voor, en daar kan ik echt verdrietig om zijn.”
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meer
