Neem bijvoorbeeld Matteüs 15:25. Een vrouw knielt voor Jezus neer en vraagt om hulp. Hoe reageert hij? 'Het is niet behoorlijk het brood van de kinderen te nemen en naar de hondjes te werpen.' Daarvan gaan mijn dierenactivisten-haren toch overeind staan. Doet Jezus hier aan speciësme? Suggereert hij hier dat de mens als diersoort wezenlijk hoger staat dan de hond? Ik weet het, het is een discussie waar je je niet aan moet wagen, maar als rechtgeaarde vegetariër die heel hard d’r best doet om ook van boter en kaas af te blijven moet ik Jezus hier toch even een tik op de vingers geven. Lieve Jezus, je bent heel goed met metaforen, maar deze had echt scherper gekund.

• 

  Aafke Romeijns project snel-de-Bijbel-lezen is mislukt

  Aafke Romeijns project snel-de-Bijbel-lezen is mislukt

Scheiding is hoererij?

Of, iets verder in Mattheüs, wanneer Jezus het heeft over de heiligheid van het huwelijk. Mag een man echt niet scheiden van zijn vrouw, vraagt een volgeling? Jezus: 'Wie zijn vrouw verstoot anders dan om hoererij en met een ander trouwt, die pleegt overspel, en wie met de verstotene trouwt, pleegt ook overspel.' 

Sure, Jezus. Helemaal met je eens dat wanneer je trouwt, je ook je best moet doen om het huwelijk te laten werken en je niet bij het eerste het beste drempeltje het bijltje erbij neer moet gooien. Maar in dit statement gaan toch een aantal dingen mis. Ten eerste, nog los van alle morele oordelen, we gaan er hier klakkeloos vanuit dat de man de vrouw verlaat, en andersom geen optie is. Ik kan je vertellen dat er een hoop vrouwen zijn die ook niet helemaal lekker in hun huwelijk zitten, en wat mij betreft hebben zij net zo veel recht een scheiding aan te vragen als mannen.

Maar even apart daarvan: het idee dat een scheiding altijd “hoererij” is (worden sekswerkers hier en passant ook nog weggezet als zondaars?) en dat een eventuele volgende relatie altijd verwerpelijk is, is natuurlijk idioot. Mensen veranderen, het leven beweegt niet altijd mee, laten we wel wezen. Een langdurige relatie is een mooi streven, maar soms onhaalbaar. Hier oordeelt Jezus echt te hard, zeker naar mensen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld.

Ik vergeef Jezus

Moet ik dit zien in het licht van de tijd? Toen ik de Bijbel begon te lezen, was dat wel mijn insteek. Ik moet alles relativeren aan de hand van het tijdsbeeld, dacht ik, anders gaat het een heel vreemd boek lijken. Maar toen ik begon met lezen, de woorden van Jezus tot mij nam, was ik verrast hoe tijdloos zijn visie is. De noodzaak tot relativeren of beschouwen in een tijdsbeeld verloor ik al snel uit het oog. Misschien dat de paar keer dat ik het hartgrondig oneens ben met Jezus daarom des te meer opvallen, en des te meer wringen. 

Ik heb besloten dat ik Jezus dan maar in hetzelfde licht moet beschouwen als andere lievelingspersonages. Als complexe karakters. Mensen. Jezus is in de tweeduizend jaar na zijn dood natuurlijk behoorlijk au sérieux genomen, een beetje te veel naar mijn zin, ik denk dat het zinloos is om zijn woorden stuk voor stuk als absolute waarheid te consumeren. Jezus is een goede, wijze vriend, die over het algemeen zeer weldoordachte en zinvolle adviezen geeft. Maar soms, als ‘ie een drankje te veel opheeft, of gewoon een rotdag heeft, dan schiet hij een beetje door in zijn ideeën en metaforen. Dat is niet erg. We vergeven hem, zoals hij ons vergeeft.