Ik kan helaas niet zeggen dat de secularisatie is afgerond of dat het laatste woord erover is gezegd, maar de verhalen van kerkverlaters zijn wel ongeveer verteld. Uiteraard is ieder verhaal uniek, maar als je wilt weten waarom mensen ruwweg sinds de jaren zestig massaal de kerk verlieten, kun je ruimschoots terecht bij de bijna 170 Adieu God?-afleveringen die we hebben gemaakt.

Dat we doorgaan, heeft te maken met de ontwikkeling van het format. Veel meer dan een programma waarin het eventuele afscheid van kerk en geloof centraal stond, is Adieu God? een programma geworden waarin we proberen indringend te praten over fundamentele geloofs- en levensvragen. Met christenen en niet-christenen. Wat drijft je? Denk je dat God bestaat? Waarom ben jij op aarde? Wanneer kwam je God echt tegen in je leven? Met welke karakterzwakte heb jij te dealen? Eer je je vader en moeder?

Ook het afgelopen seizoen bleek Adieu God? een podium te zijn waarop mensen bereid zijn zich echt in het hart te laten kijken. De al genoemde Marcel van Roosmalen – van wie velen (en ook ik) dachten dat hij weinig ophad met z’n ouders – hechtte eraan te benadrukken dat dat niet klopt. Hij hield van ze, op zijn manier. Niet alles wat Marcel in z’n columns of podcasts roept klopt, zagen we al eerder in deze column.

PvdD-leider Esther Ouwehand vertelde over haar worsteling om in balans te blijven. Hugo Borst wil graag van z’n rancune af, Cornald Maas bleek katholieker dan menig modern katholiek en Sinan Can verhaalde ontroerend hoe hij doorgaat met zijn strijd voor de erkenning van de Armeense genocide onder Turken, hoezeer die strijd hem ook op haat en bedreigingen komt te staan.

Wat ook helpt: de verplaatsing van Adieu God? van maandagavond naar zondagavond leverde veel kijkers op. En elke uitzending wordt inmiddels zo’n 40.000 keer teruggekeken. Dat is meer dan een vol Philips-stadion! We gaan er dus graag nog een poosje mee door.