BAM En daarna… Stilte. Roos rent met een naar voorgevoel naar boven. En die voorgevoelens worden helaas bevestigd. Pip is van haar hoogslaper afgesprongen, in de veronderstelling dat ze werd opgevangen door een familielid dat op visite is. Met haar hoofd is ze vol op de vloer beland en nu ligt ze slap op de grond met wegdraaiende ogen. “BEL 112!!! EN BEL DAARNA BAS TERUG VAN DE SPORTSCHOOL!”

Plots staat er een medewerker van de sportschool naast me. Dat ik naar huis moet komen, omdat “er iets mis is met je kind”. Ik weet nog niks, maar voel aan alles dat het niet goed is. Bellend ren ik in mijn bezwete sportkleren naar m’n fiets. Ik hoor het hele verhaal en dat de ambulance net is gearriveerd. Snel spring ik op de fiets.

Ik bid en hoop de hele weg dat ik geen sirene hoor of zwaailichten zie

Vanaf dan staat de wereld stil. Of die hele wereld boeit me in ieder geval niet meer. Sporten niet. Andere mensen niet. Rood licht niet. Ik wil naar huis. Ik bid en hoop de hele weg dat ik geen sirene hoor of zwaailichten zie. Ik fiets namelijk exact langs de route van ons huis naar het ziekenhuis. En dan is het pas echt mis. Wat is het leven toch hatelijk kwetsbaar.

Thuis aangekomen zie ik de ambulance bij de poort staan. Een beeld dat je nooit nooit nooit hoopt te zien. Binnen hebben ze net het besluit genomen om Pip mee te nemen naar het ziekenhuis. Ze reageert wel, maar allesbehalve zoals ze dat normaal zou doen. Ze zakt steeds weg. Ook begint ze te spugen. Geen goed teken…

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Bas: ‘Ik heb sinds de geboorte van onze kinderen plots angst voor de dood’

  Klik hier

Om nu maar even snel over te springen naar het goede nieuws: na een hele dag in het ziekenhuis aan sensoren te hebben gehangen, bleek Pip gelukkig alleen een hersenschudding aan de val te hebben overgehouden. Maar je kan begrijpen dat we die tijd ervoor nog in totale onzekerheid hebben geleefd over wat er echt aan de hand is. En die seconden die uren duren, minuten die als dagen voelen en uren die jaren van ons leven kosten, waren zeer intens.

Gelukkig met een redelijk goede afloop, maar deze gebeurtenis liet meer dan fysiek zijn mentale sporen na. Het is namelijk allemaal net voor kerst gebeurd. De weken erna kon ik – ondanks dat het supergoed ging met Pip – niet echt meer van het alledaagse leven/mijn werk/sporten/etc. genieten.

Alsof ik door dat ene moment ineens werd losgekoppeld van de dagelijkse rompslomp en in helikopterperspectief naar het leven keek: wat is het leven waard als het zo kwetsbaar blijkt? Waarom zou ik me druk maken om pietluttige werkdingen of weekboodschappen? Wat heeft het voor zin als er elk moment iets met je geliefden kan gebeuren?

Waarom zou ik me druk maken om pietluttige werkdingen of weekboodschappen?

Enige wat ik wilde was mezelf terugtrekken uit de wereld en thuis zijn met Roos en de kinderen. Ze vasthouden en nooit meer loslaten. Binnenblijven en elkaar niet uit het oog verliezen. Totaal niet realistisch en houdbaar, maar die neiging had ik. Uit boosheid naar de kwetsbaarheid van ons mensenbestaan.

Gelukkig sleet dat gevoel langzaam en maakte ik me weer steeds drukker om aanbiedingen en de prestaties op mijn werk. Maar wat niet verdween, was de vanzelfsprekendheid van een gezond gezin. Ik ben nog steeds (bijna) iedere dag blij dat we weer allemaal veilig in ons bed (of hoogslaper) liggen. Niet vanuit angst, maar vanuit dankbaarheid voor dit bestaan.

Ik houd van het leven, van mijn geliefden, juist omdat het zo kwetsbaar is.

PS: Zoveel liefde voor ambulance- en ziekenhuispersoneel. Hun rust en communicatie heeft ons echt heel veel geholpen in onze paniek. <3