Pleegmoeder Amy: ‘Soms vind ik het ingewikkeld om haar op te voeden, doe ik wel genoeg?’
Column van een pleegmoeder
Leestijd: 4 min
Het opvoeden van drie pleegkinderen is een moeilijke, maar liefdevolle taak. Vaak genoeg vraagt pleegmoeder Amy zich af of ze wel genoeg doet. Er is één gedachte die haar daarbij helpt.
Dit kan zo niet langer. Voor de derde keer deze week haal ik Faya op van school. “Haar hoofdje zit vol”, legt de juf uit. Ik zie het ook aan haar: haar schouders hangen, haar blik is afwezig. Ze is moe, niet alleen fysiek, maar vooral mentaal.
Als ik de klas binnenstap, overvalt de drukte me. Het lokaal is gevuld met dertig kinderen, die dicht op elkaar zitten. Overal is geluid: gelach, gepraat, geschuifel van stoelen. Maar het is niet alleen het geluid dat opvalt. Het is de beweging. Het ene kind wiebelt op zijn stoel, een ander draait rondjes met een pen, en weer een ander zucht hardop. De chaos lijkt in het hele lokaal voelbaar. Hoe moet een kind zoals Faya hier tot zichzelf komen?
