Er ging in communicatief opzicht een hoop mis vorige week: minister Slob probeerde met zijn uitspraken rechters na te spreken, die dergelijke identiteitsverklaringen hebben goedgekeurd. De reacties wijzen uit dat hij die rechterlijke uitspraken op een andere manier had moeten verwoorden. Nog een communicatief dingetje: het Nederlands Dagblad vond uit dat er helemaal geen ‘antihomoverklaringen’ (meer?) bestaan in het reformatorisch onderwijs. Wel verklaringen waarin wordt gezegd dat seksualiteit tussen één man en één vrouw binnen het huwelijk hoort plaats te vinden. Volgens het datajournalistieke platform Pointer bestaan ze echter wel degelijk.

De Onderwijsinspectie gaat er nu onderzoek naar doen. Wat de uitkomst ook is: het debat zal er niet wezenlijk door worden beslecht. Het is vast mogelijk identiteitsverklaringen te verbieden of inhoudelijk aan banden te leggen, en als die verklaringen discriminerend zijn, lijkt me dat zeer terecht.

Maar opvattingen veranderen niet door verklaringen te verbieden of aan te passen. Een minderheid in Nederland is er heilig van overtuigd dat huwelijk en seksualiteit beperkt horen te blijven tot één man en één vrouw. En zolang de vrijheid van onderwijs in de Grondwet staat, houdt deze minderheid de vrijheid scholen te stichten en die overtuiging voor te houden aan volgende generaties.

Het komt erop aan, in het belang van homo’s en refo’s, dat reformatorische scholen er alles aan doen een klimaat te creëren waarbinnen leerlingen die ontdekken dat ze homo zijn uit de kast durven te komen. Dat lukt nooit, zeggen homobelangenorganisaties. Uit de kast komen is altijd al spannend, laat staan in een omgeving waarin een homoseksuele leefwijze wordt afgewezen.

Dat lukt wel, zeggen reformatorische organisaties, met vallen en opstaan. Me dunkt dat het móét lukken. Omwille van homo’s en refo’s.