Gemeenten mobiliseerden hun slimme, technische jongeren en vanaf dat moment kon ik al snel via een livestream diensten leiden op één camera. Maar daar bleef het niet bij. Gemeenten hadden de smaak te pakken en eind juni sprak ik in gemeenten met een zogeheten vier-cameraregie (dat betekent dat er met vier camera’s gefilmd wordt).

En zo ging het ook met de regels van het maximale aantal kerkgangers en de zang. Een paar weken geleden had ik een verrassende ervaring. Ik mocht ergens in het land in een PKN-dienst voorgaan en verwachtte een zwijgende gemeente, of hooguit een enkel jonger gemeentelid met gitaar en/of keyboard. Beneden in de kerkzaal stond het orgel, dus ik dacht een paar psalmen en gezangen zonder zang te zullen horen.

Ik vond het ontroerend

Maar wat gebeurde er? De organist begon met luide stem te zingen terwijl hij zichzelf begeleidde. En de gemeente vond dat heel normaal. Het ene lied na het andere. Ik vond het prachtig en had natuurlijk de neiging om de tweede stem in te zetten.

Weken later was ik in een andere kerk van gereformeerd belijden, en ja hoor, naast het orgel op de gaanderij begon een ouderling uit volle borst een psalm te zingen. Beneden neurieden we als gemeente een beetje mee, binnen de grenzen uiteraard. Ik vond het ontroerend.

En zo is er natuurlijk veel meer gaande. Ik hoorde bijvoorbeeld van een koortje van alleen maar gezinsleden, want dat mag van Rutte. Het is mooi hoe gemeenten met alle beperkingen omgaan en met enthousiasme nieuwe wegen zoeken.

Wat als alles straks weer normaal is? Verdwijnt de zingende ouderling dan? Of dat gezinskoortje?

Ik hoop het niet. Corona heeft toch ook iets losgemaakt wat niet meer verloren mag gaan.

Naast alle zorgen over de toekomstige kerkgang mogen we de zegeningen van de creatieve vernieuwing tellen. Eén voor één.

Beeld: Shutterstock