Filmrecensie: Top Gun Maverick
Blog van Rick de Gier
Leestijd: 2 minDoor Rick de Gier
Tom Cruise lijkt vastbesloten de geschiedenis in te gaan als de ultieme actiefilmheld. De laatste jaren kiest de Amerikaanse ster alleen nog maar rollen waarin hij zo veel mogelijk kan rennen, vechten en stunten met voertuigen.
Hij doet fysiek veel zelf en is ook steevast producent, zodat hij kan meebepalen hoe hij in beeld komt. Dat hij inmiddels bijna zestig is, lijkt geen probleem: voor de komende jaren staat alweer een hele rits nieuwe blockbusters gepland.
Het Cruise-vehikel van deze zomer is Top Gun: Maverick, een vervolg op de maar liefst 36 jaar oude actieklassieker Top Gun. Daarin speelde Cruise een van zijn eerste rollen, als de baldadige maar onovertroffen straaljagerpiloot Maverick. Waarom wordt de draad na al die tijd weer opgepakt? Niet omdat Top Gun zo’n sterke film is: het verhaal hangt van clichés aan elkaar en is eigenlijk één lange reclamespot voor het Amerikaanse leger (dat vliegtuigen leverde in ruil voor invloed op het script). Maar goed, het publiek stroomde destijds massaal toe, en nostalgie doet het momenteel goed in de bioscoop. Daarbij kon ijdeltuit Cruise de kans allicht niet weerstaan om nog eenmaal in de huid te kruipen van die alom geliefde piloot.
