Een familie zit aan tafel. Meerdere generaties. Steeds vaker verschillende opvattingen. De één heeft houvast aan het geloof, de ander staat op een andere manier in het leven en weer een ander is niet meer bezig met het Christelijke geloof.

En dan komt die vraag opnieuw, hoe gaan we het doen? Dat is zo’n moment waarop alles samenkomt. Niet alleen verdriet, maar ook verschil. In denken. In voelen. In overtuiging. En dan wordt er vaak naar mij gekeken. Niet omdat ik het antwoord heb. Maar omdat er iets nodig is wat niet hardop gezegd wordt. Niet kiezen voor een kant. Niet kiezen voor wat het hardst klinkt of roept. Maar zoeken naar wat onder de oppervlakte leeft.

En ergens, in die stilte, wordt duidelijk wat er nodig is en help ik hen.

Mijn handtekening. Misschien is het niet voor niets dat er al jaren drie woorden met mij meelopen. Niet groot uitgesproken, maar wel als fundament: geloof, hoop en liefde. Verweven in ons logo, door middel van drie puntjes.

Geloof is voor mij niet iets wat je oplegt, maar iets wat zichtbaar wordt in vertrouwen. Hoop is geen groot woord, maar iets wat ontstaat wanneer er rust komt. En liefde… zit vaak in wat je níet zegt, maar wel doet.

In zo’n gesprek bij een familie start ik met luisteren. Geef ik ruimte, echter laat ik het ook niet leeg. Hierdoor omstaat er iets, soms langzaam, soms anders. Niet omdat iedereen het eens is, maar omdat het ergens samenkomt. Omdat het klopt. Na afloop hoor ik regelmatig: ‘Het was precies goed zo, Gertwin. Je was er altijd op het juiste moment.’