Er zijn daarentegen wel een paar interessante suggesties in de Bijbel, dat we elkaar wel degelijk zullen herkennen. Saul laat bijvoorbeeld in een occult ritueel Samuël oproepen en het medium weet meteen dat hij het is. Jezus vertelt over een rijke man die ook na zijn dood de bedelaar Lazarus heeft onthouden. En even daarvoor verschijnen Elia en Mozes aan hem en die hoeven zich ook niet voor te stellen.

Filosofische redenen over herkenning na je dood
De andere redenen die ik tegenkom zijn allemaal wat filosofisch van aard. Om echt gelukkig te zijn, zou ons hele geheugen moeten worden ‘gewist’, bijvoorbeeld. We moeten dan zo radicaal worden veranderd, dat zelfs ons uiterlijk mee verandert. Maar die argumenten klinken niet overtuigend: ons uiterlijk is niet ‘zondig’ en hoeven we dus niet te vergeten.

Daar zit denk ik het springende punt: in de overtuiging dat het leven na de dood volledig anders is dan dit leven.

Dat is een onterecht vooroordeel, die eerder wegkomt uit de Griekse filosofie dan uit de Bijbel. God heeft deze wereld geschapen en ‘het was goed’, staat er keer op keer. Niet alles hoeft daarom te vergaan wil het uiteindelijk echt perfect worden. Onze toekomst is daarom ook niet in een soort abstracte, lichaamloze hemel, maar op een heel concrete, tastbare nieuwe aarde.

Ik vermoed daarom dat, tenzij misschien we een verminkt uiterlijk hebben, dat we er globaal uitzien als nu. Waarom ook niet? We zijn mooi gemaakt. Wat is er op tegen het daar een eeuwigheid mee te doen? Alle overwegingen waarom ons uiterlijk ‘lelijk’ of ‘saai’ zou zijn, bijvoorbeeld, komen voort uit ongezonde neigingen, en die zijn er dan juist niet meer!

Dus, als ik je niet meer zie: tot dan!