“Het leven loopt zoals het loopt. Ik wilde graag huisje, boompje, beestje en dat had ik ook, maar er kwam geen man op mijn pad. Ik had al twee sponsorkindjes – Fikadu en Johanne – en er was nu ruimte voor meer. In 2011 ging ik voor het eerst op bezoek bij Fikadu, dat waren de mooiste dagen uit mijn leven.

In 2014 ben ik ook naar Haïti gegaan en al lopend door de sloppenwijk zag ik hoe de mensen daar met bijna niks leefden. Hun geloof is daarom heel belangrijk en daarmee bemoedigden ze mij om meer te doen. Ik ben nog een moeder met een kindje gaan sponsoren, maar als je daar loopt, wil je iedereen wel sponsoren.

Mijn oudste sponsorkind begint zijn facebook-berichtje altijd met: ‘Hi mam’. Dat doet echt wat met me.

Na nog een aantal reizen had ik zeven kinderen – het getal van de volheid – en dat vond ik genoeg. Nu mag ik financieel ook wel wat voelen, iets opofferen.

Ik ben heel blij met mijn zeven kinderen. Zo voelt dat echt. Het is een toevoeging aan mijn leven die ik van God heb ge- kregen. Als ik getrouwd was, kon ik niet zo flexibel zijn met het maken van mijn reizen. Ik schrijf regelmatig brieven met ze en tegenwoordig kan dat ook online. Mijn oudste kind is al uit de sponsoring, maar ik heb nog contact met hem via Facebook. Hij begint zijn berichtje altijd met: ‘Hi mam’. Dat doet echt wat met me. Ik wil het liefst al mijn kinderen nog een keertje zien.”

Tekst: Wieke van Burken