Voor de details moet ik je natuurlijk doorverwijzen naar de tv-uitzendingen, maar ik kan hier alvast zeggen dat de trip me echt wijzer heeft gemaakt. Wat mij – en collega Jos de Jager die de trip regisseerde – allereerst opviel, was dat bij veel criticasters de boosheid nog steeds diep zit. Ze leken oprecht blij dat ik – wat hen betreft eindelijk – naar hen wilde luisteren.

Dat is alvast mooi. Misschien is het voor jou ook een idee om eens in gesprek te gaan met mensen met wie je tijdens corona gebrouilleerd bent geraakt. Gewoon open, voor zover mogelijk onbevangen, gaan luisteren. Hopelijk heeft de tijd z’n werk gedaan en kan dat inmiddels.

Als ik voor mezelf een les voor een volgende pandemie zou moeten trekken, zou het zijn: wees niet té voorzichtig met mensen uitnodigen. Natuurlijk, ik zal er opnieuw voor kiezen om mensen die onzin uitkramen of aantoonbaar onjuiste beweringen doen niet aan het woord te laten. Daar is niemand mee gediend. En o ja, ik ga ook zeker weer virologen ruimte geven als we met een onbekend virus te maken hebben. Virologen hebben nou eenmaal het meeste verstand van virussen.

Maar waar ik, uit angst voor desinformatie, te voorzichtig in was geworden, is het uitnodigen van mensen die ánders naar de crisis kijken. Dwarsdenkers, zoals bijvoorbeeld Ronald Meester. Geen mensen die de crisis ontkennen, maar mensen die de nadruk leggen op andere aspecten dan alleen de ic-capaciteit. Het is niet zo dat we helemaal geen dwarsdenkers hebben uitgenodigd, maar met terugwerkende kracht hebben we het wel te weinig gedaan, vind ik.

• Lees ook: Hebben de media bijgedragen aan de coronakloof?

De journalistiek heeft niet alleen als taak verslag te doen van wat er gebeurt in de samenleving of van de maatregelen die worden afgekondigd. De journalistiek moet ook luisteren naar andere stemmen in de samenleving. Omdat die stemmen kunnen bijdragen om de crisis op te lossen. En omdat die stemmen staan voor een deel van de bevolking – dat deel moet ook gehoord worden.

Mijn corona-zoektocht zit er voorlopig op. Nu hoop dat ik anderen bereid zijn hetzelfde te doen. Zowel beleidsmakers als Hugo de Jonge, als criticasters zoals Willem Engel.