Later sprak ik vrienden die ook klusprojecten hadden liggen, maar er nooit aan toekwamen. Toen zei ik: ‘Oké, blok je agenda: maandagavond is klusavond. Zeg je sport, je werk en verjaardagen van die avond af, geen smoesjes.’

Vanaf dat moment kwamen de vragen. ‘Ik heb een lekke band, kun je helpen?’ ‘Ik zit met de elektra van mijn scooter.’ Steeds antwoordde ik hetzelfde: ‘Maandagavond!’ Al snel stond er een man of tien in mijn schuurtje. En zeg nu zelf: het is toch eigenlijk belachelijk dat iedereen zijn eigen boormachine moet aanschaffen, terwijl we dit soort gereedschap ook gewoon met elkaar kunnen delen? Rond half tien zette ik een kratje bier neer en dan ontstonden de gesprekken over het leven vanzelf.

Na een jaar dacht ik: dit moet groter. Ik geloof dat ik mijn talenten niet voor niets heb gekregen, dus ik bad: ‘Als U wilt dat ik dit doe, zegen het dan. En als het niet gezegend wordt, is dat ook helder.’

Via mijn netwerk kwam ik in contact met een pandeigenaar die zei: ‘Wat jij in je hoofd hebt, past me wel. Ik heb een hoekje voor je.’ Dat hoekje werd een loods van 150 vierkante meter. Het gereedschap is deels eigen bezit en bekostigen we deels uit giften. Inmiddels is Het Klusklooster een stichting en wordt het door veel meer mensen gedragen, zowel in mankracht als financieel.

Natuurlijk speelt duurzaamheid mee als je dingen repareert, maar voor mij gaat het vooral om sociale duurzaamheid. Daarmee bedoel ik dat alles wat je ontvangt, is om van te genieten én om uit te delen: je tijd, je kennis, je energie, maar ook je gereedschap. Er is nu bijvoorbeeld een jongen die zijn motorblok aan het reviseren is, een project van weken. Ondertussen praten we over geld, keuzes, relaties en geloof. Ons motto is: vraag wat je nodig hebt, deel uit wat je overhebt. Dan gebeuren er dingen die ik zelf niet kan verzinnen.”

Klusklooster.nl

• 

  Wandelen langs bollenvelden of overnachten bij de boer: negen tips voor een paasuitje

  Klik hier