De Blokker is net zo erg, vervolgt hij. Het is niet zo gek dat die failliet is gegaan, want de keren dat hij naar die winkel ging voor een wc-ontstopper of een fatsoenlijke spons om de ramen mee te wassen, hadden ze die niet. Machiel is op dreef: al die winkels zijn hetzelfde en uit principe gaat hij er niet meer naartoe. Zijn lijstje was nog niet uitgeput, want naar kledingwinkels van grote bekende ketens wil hij ook niet meer. De rekken hangen zo vol, dat je nooit je maat kunt vinden en als je iets pakt, valt de rest eruit. En personeel om je te adviseren is er niet. Ik schiet in de lach, want bediend worden is toch niet meer van deze tijd? En Machiel is toch een moderne man die zelf wel wat kan uitzoeken?

Dan kunnen wij naar de troeperige winkels

Maar nee, Machiel is van plan een pak te kopen bij El Corte Inglés. Een Spaans warenhuis waar hij wél heel erg over te spreken is. Die bij ons in de buurt telt zeven verdiepingen en de parkeergarage heeft er ook zeker vijf. Je kunt er bijna alles kopen. Je vindt er onder andere een megasupermarkt, dierenwinkel, financiële diensten, een reisbureau, opticien, podotherapeut, nagelstudio, kapper, verschillende afdelingen met kledingzaken, serviesgoed, witgoed, elektronica, en ga zo maar door.

Maar terwijl hij dat zegt, komt hij er ook direct op terug. Want de verkopers werken op commissiebasis voor één merk en je kunt dus nog steeds niet zelf iets van verschillende merken samenstellen. Zuchtend besluit hij dan maar naar de enige fatsoenlijke winkel in Amersfoort te gaan die hij kent: die ene mannenmodewinkel waar je gewoon tegen zo’n aardige verkoper zegt dat je een pak wilt en waar je na een uur en een lekker kopje koffie met een mooi driedelig pak de winkel uit loopt. Een verademing, volgens Machiel.

Nou, ik weet wat we als eerste doen als we in Nederland komen. We zetten Machiel af bij zijn mannenmodezaak, dan kunnen wij rustig een kroket eten en daarna naar die fijne troeperige winkels die Olivia en ik wél heel erg waarderen.