Hoewel veel van de richtlijnen voor het leven die hij noemt óók gelden voor de plek van christenen in de samenleving, is het goed te beseffen dat de brief allereerst geschreven is voor gemeenteleden (en echtgenoten) onderling.

Vers 8 raakt de kern. Eensgezind zijn – dat doe je door met elkaar mee te leven en elkaar lief te hebben, waarin ‘barmhartigheid’ en de ‘bereidheid om de minste te zijn’ de sleutels zijn. Juist omdat ze in grote én kleine situaties van toepassing zijn. Ik durf, na twintig jaar voorganger en ruim vijfentwintig jaar getrouwd te zijn, wel te zeggen dat er veel minder ‘gedoe’ zou zijn in kerken en gezinnen als die sleutels toegepast zouden worden. Of het nu gaat om de vraag wie de minder leuke klussen in de kerk oppakt, of om het afruimen van de tafel of inruimen van de vaatwasser: elkaar liefhebben en barmhartigheid (letterlijk: ‘erbarmen’ omgezet in actieve hulp – dus nauw verwant aan naastenliefde) zijn de sleutel.

Jezelf hooghouden

Hoe komt het dat het daar (te) vaak aan ontbreekt? Ik denk dat je moet zeggen: door een gebrek aan ‘identiteit in Christus’. Als je onzeker bent over wie je mag zijn als zoon of dochter van de allerhoogste God, moet je jezelf hooghouden. Sterk zijn. Niet toegeven. Of, zoals onze westerse cultuur beoogt: ‘dicht bij jezelf blijven’. Het volgen van Jezus is iets wat daartegen ingaat: het heeft met kruisdragen te maken, terwijl dat (wonderlijk genoeg) mogelijk is zónder dat je over je heen laat lopen of verdrietig door het leven gaat. Kijk maar naar wat Paulus in Galaten 5:22 schrijft over de ‘vrucht van de Geest’; daar gaat het ook over liefde, vreugde, vrede, zachtmoedigheid, goedheid, vriendelijkheid. Stuk voor stuk zijn dat positieve eigenschappen van iemand die als leerling van Jezus doet wat Hij van ons vraagt.

Zegen de ander

Hopelijk roept het Bijbelgedeelte van vandaag herkenning op, of moedigt het je aan om te leven zoals Petrus schrijft en Jezus van ons vraagt. Als je dat moeilijk vindt, begin dan eens met wat vers 9 zegt: zegen de ander. Lukt het nauwelijks om hem of haar lief te hebben (laat staan ‘de minste te zijn’!), spreek dan in je gebed positieve woorden (zegen) uit over die persoon. Het helpt om je eigen hart zachter te maken en om Gods vormende werk in je leven ruimte te geven.