Jurjen ten Brinke: We mogen leven in de zekerheid dat God ons vasthoudt

Om eerlijk te zijn, ben ik daar inmiddels ook wel blij om. Als ik zie wat er allemaal in de wereld gebeurt en me probeer in te denken hoe ik me zou voelen als ik wíst dat dit zou gaan plaatsvinden, dan zou het leven nog veel stressvoller voor me zijn.

Het verhaal van Paulus die schipbreuk lijdt, heeft een prachtige twist. Die staat in de verzen 25 en 26, als hij de opvarenden van het schip toespreekt omdat God tot hem gesproken heeft. “Houd dus moed, mannen, want ik vertrouw op God dat het zo zal gaan als me gezegd is. We zullen stranden op een of ander eiland.”

Eiland

Met andere woorden: het gaat goed komen, maar hóé het goed komt… dat weet hij nog niet. “Een of ander eiland” klinkt onzeker, maar het is in ieder geval een eiland. Wat mij betreft zouden we zo mogen leven. In de zekerheid dat God ons vasthoudt en dat het goed komt – op welke manier dan ook. Maar laat je niet verleiden tot een soort detailoverzicht van hoe het leven zou kunnen gaan, of waar je terechtkomt… je wéét het niet.

Dat merk je in dit Bijbelgedeelte, want de storm is groot. Het is donker en er is sprake van angst (vers 29). Juist in die situatie blijkt een groepje matrozen het schip heimelijk te willen verlaten. Maar daar steekt Paulus een stokje voor; het is ‘samen uit, samen thuis’ – ook als het gaat om de belofte die God hem gegeven heeft.

• 

  Nieuw: de gratis Visie-app!

  Of je nu op de bank zit, onderweg bent in de trein of op vakantie in het buitenland: met één tik op je scherm duik je in hoopvolle verhalen, inspirerende interviews en alle digitale edities van Visie

  Download de app

Zorg voor kracht

Als Paulus vervolgens oproept om te eten en te drinken (omdat mensen al veertien dagen in de stress zaten), klinkt daar ook nuchterheid in door. Ja, God gaat voorzien en een wonder doen, want we worden allen gered. Maar dat betekent niet dat je dom kunt afwachten. Je moet doen wat je wél kunt en dat is in dit geval: zorgen dat je kracht in je lichaam hebt om straks te kunnen zwemmen, of je vast te kunnen houden aan een stuk hout. Dit alles gebeurt nadat God nota bene ‘gedankt’ wordt.

Wat een prachtig, ontnuchterend Bijbelverhaal.
Hoe kijk jij naar de toekomst? Heb je geloof en vertrouwen (ontvangen) om te weten dat het God niet uit de hand loopt? En wat kun je vooralsnog doen (al is het iets kleins zoals ‘gewoon’ wat eten en God danken) om je voor te bereiden op wat er komt?