Het schijnt gewerkt te hebben, maar nu zegt Tom, de bedenker, dat hij het Mijn zou hebben weggelaten. Het was te bezitterig, teveel afbakenend tussen mijn en dijn. Terwijl zonder ‘Mijn’ de hele campagne niet zou hebben bestaan. Dan was het ‘God trouwt homo’s’ of ‘God doet niet aan dogma’s’. Was er opeens een theologische discussie ontstaan in plaats van een PR voor een kerkgenootschap die wel een coole God had.

De campagne bereikte de massa’s, maar wijsheid? Je zou kunnen zeggen dat die pas later kwam. Wat oké is, hè? Zondig dapper, zei Luther, maar geloof nog dapperder. Vanaf de zijlijn is het makkelijk oordelen of achteraf zeggen dat je het toch al had gezegd. Dat geeft geen pas.

Ik moet eraan denken omdat de PR van Jezus niet zo heel lekker liep. En dan legt hij een ander criterium aan voor succes dan ‘groot bereik’ per se. Dit staat er vanochtend

In die tijd zei Jezus: Waarmee zal Ik de mensen van dit geslacht vergelijken? Waar lijken ze op? Ze gelijken op kinderen die op het marktplein zitten en elkaar toeroepen: Wij hebben voor jullie op de fluit gespeeld en jullie hebt niet gedanst; wij hebben een treurlied gezongen en jullie hebt niet gehuild. Immers: Johannes de Doper is gekomen, eet geen brood en drinkt geen wijn
en gij zegt: Hij is van de duivel bezeten! De Mensenzoon is gekomen, eet en drinkt wel, en gij zegt:
Kijk die gulzigaard en wijndrinker, die vriend van tollenaars en zondaars! Maar de Wijsheid vindt rechtvaardiging bij al haar kinderen.'

De Remonstranten hadden een campagne gevonden waarbij er wel werd gedanst en gespeeld. Het werkte. Maar achteraf was het de vraag of het wijsheid was. Ze hadden de God ontworpen die van hen was, waarmee je kon dansen op het marktplein en treuren met een treurlied. Het werkte. Maar of het God was? ‘Mijn’ God? Zodra het bezittelijk voornaamwoord opduikt zou je je zomaar af kunnen vragen of daar nog iets mysterieus, oneindigs en groots achter past als de Eeuwige.

Wanneer werkt iets? Als het de massa bereikt? Als mensen er enthousiast van worden? Het is zo vaak de graadmeter, in mijn leven, voor de kerk, voor ondernemers en social media gebruikers. En Jezus lijkt hier te zeggen dat wat wijs is lang niet altijd mensen in beweging zet. Dat wijsheid in zijn bedeesde, teruggetrokken en beheerste vorm mensen het gevoel geeft dat iemand werkelijk te ver en te diep zich overgeeft aan de overtuiging. Te extreem. En als iemand dan vervolgens aan de andere kant ruimhartig en royaal viert en geen heldere lijnen meer trekt wie er nu bij horen en wie niet, dan is het ook niet goed.

Maar het is niet interessant wat ‘men’ vindt. De wijsheid wordt niet gerechtvaardigd door de velen die het fantastisch vinden. Hoe fijn het ook is als het wel gebeurt.

Er zijn mensen in jouw en mijn omgeving die een soort steady wijsheid over zich heen hebben. Die zich niet gek laten maken door het moment, die door de buitenkant heen prikken en rustig kunnen beschouwen. Het gaat hen er niet om of iemand feest viert of zich onthoudt van alles wat maar lol geeft in dit leven. Hij of zij is in staat daar net achter te kijken. Dat zijn de mensen die niet hoog van de toren blazen bij zo’n reclame-campagne over het al dan niet goede hiervan. Zij denken er het hunne van, enerzijds, anderzijds en waarderen het dat Tom uiteindelijk tot de conclusie komt dat het ‘Mijn’ niet past.

Deze mensen zoeken en koesteren in je omgeving. Af en toe mee koffie drinken of eten. En je radar op afstellen zodat je zelf ook leert kijken hoe zij kijken. De wijsheid wordt niet gerechtvaardigd dan wel erkend door de massa’s, zij wordt dat door haar kinderen. Laten we kinderen van Wijsheid vinden en hen ons laten onderwijzen. Opdat we zelf langzaam wijzer worden.

Vrede. En alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.