Wat doe je dan, is de vraag. Hoe moet dat nu verder? Er is natuurlijk altijd de neiging om een verantwoordelijke te zoeken. Dat is één. Een andere overweging is om het dan ook zelf maar los te laten, want als dit de strohalm was – dan staat die op het punt af te breken. En dan is er een derde. Een hele oude weg. Een ingewikkelde ook. En die weg is niet alleen instructief voor een verdwijnend platform, die weg is zinnig voor elk afscheid van een mentor, een wijze, een warm bad, een huis.

We nemen nogal wat afscheid in ons leven. We nemen afscheid van speelgoed dat niet meer bij ons past, van ouders die niet meer in alles voor ons zorgen, van woonplaatsen, van huizen, van banen, van geliefden soms, van leraren, van scholen, van denkpatronen en uiteindelijk ooit van het leven. Maar we hopen dat die laatste nog even duurt. Afscheid kan frustrerend zijn, afscheid kan deprimerend zijn – maar is er ook een manier waarop afscheid inspirerend kan zijn. Met alle pijn die erbij hoort? Toevallig gaat de lezing van de dag daarover.

De profeet Elia neemt afscheid. Hij gaat de profetenmantel omhangen bij z’n opvolger, Elisa. Dit gebeurt er dan:

Toen sprak Elia tot Elisa: Doe nu een verzoek; wat moet ik voor u doen, eer ik van u word weggenomen. Elisa antwoordde: Dat ik een dubbel deel van uw geest mag ontvangen. Elia sprak: Ge vraagt heel veel; maar als ge mij ziet, wanneer ik van u word weggenomen, wordt uw bede vervuld; ziet ge me niet, dan geschiedt het niet. Terwijl ze nu al sprekende verder gingen, kwam er opeens een vurige wagen met vurige paarden; ze werden van elkander gescheiden, en Elia voer in een stormwind ten hemel. Toen Elisa dit zag, riep hij uit: Vader, mijn vader; Israëls strijdwagens en ruiterij!

Elia, de profeet, belangrijker voor Israël toen dan alle strijdwagens en ruiterij. En hij verdwijnt. Maar Elisa heeft een vraag gesteld. Vrij ambitieuze vraag ook. Elia kijkt een beetje op z’n neus, maar ja hij had gezegd: vraag wat je wilt. En nu wil Elisa een twee keer zo geïnspireerde profeet worden. Óf hij denkt: ik heb twee keer zoveel geest van Elia nodig om ook maar in de buurt te komen van wat Elia heeft betekent. Is het bescheiden of onbescheiden? Elia denkt er het zijne van en laat het over aan God. Elisa hangt Elia’s profetenmantel om en gaat aan de slag, er zit niets anders op.

Wat is de derde weg? De profetenmantel omhangen en bidden om, dan wel hopen op, een dubbel deel van de inspiratie van dat wat je verliest. De mantel van Lazarus omhangen en die plek in het niemandsland innemen, tussen zeker weten en zeker-weten-van-niet, tussen hoop en vrees. En daar dan vorm aan geven. Maar dat kan ik niet, natuurlijk. Dat is waar, daarom heb je die dubbele inspiratie nodig – en die is misschien zomaar beschikbaar.

Dat gaat niet alleen over Lazarus. Dat gaat over het afscheid van je ouderlijk huis: moge de nieuwe plek een nieuwe basis zijn, geïnspireerd, waardevol, een thuis. Het afscheid van je leraren: moge dat wat zij hebben betekent in jou geworteld zijn en anderen inspireren. De derde weg tussen woede en depressie is die van inspiratie, een dubbel deel. Als we het verhaal van vandaag mogen geloven, dan hoef je er maar om te vragen.

Een hele goede woensdag gewenst vandaag – en vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.