Ik heb voorlopig nog geen zin in taart en de uitdrukking is meer iets gaan betekenen als: het is het één of het ander. En ik moet eraan denken als het gaat over Jezus van Nazareth. Over het algemeen wordt hij beschouwd als een geschikte vent. Als iemand me vraagt in de sauna of ik mezelf christelijk zou noemen, zeg ik ja. En in de volledig verseculariseerde context van Amsterdam zeg ik er dan bij dat dit nog niet zo heel veel zegt over waar ik sta, omdat ik met sommige niet-christenen meer verwant ben dan met sommige christenen én dat ik nou eenmaal Jezus van Nazareth volg omdat we best wat meer van zijn manier van doen kunnen gebruiken in onze samenleving. Vooral die laatste levert meestal wel een instemmend hoofdknikje op. Common ground, daar zijn we het over eens.

Het probleem is de kerk, zei iemand gisteravond nog fel. Dat is echt een drama, dat hele instituut. Jezus kan iedereen wel waarderen. Daarmee doelend op de mensen buiten de kerk. En dat is niet anders nu dan in Jezus’ dagen. De outsiders konden de beste man wel waarderen. Want de enorme bak kritiek die Jezus over het religieuze systeem uitstortte moet balsem op de ziel zijn geweest van iedereen die buiten dat systeem viel. Altijd fijn om zo iemand de bezem door de eigen traditie te zien halen, in Jezus’ geval letterlijk.

Nou is het wel zo dat de diepe liefde bij Jezus van Nazareth voor Wet en Profeten, het hooghouden van elke punt en komma van de eigen Thora traditie, misschien een beetje in contrast staat met het simpele schelden op kerk en dogma’s. En je kunt die Jezus nog zo waarderen, maar als er geen vormen zijn om de inspiratie, het volgen of eren in te gieten, dan is het niet eenvoudig is om het te verwerken in je leven.

Waarom het kiezen of delen is? Vanochtend lees ik een uitspraak van Jezus en begrijp wel een beetje waarom de religieuzen van zijn dagen de grootste moeite hadden met hem. Hij zegt vanochtend tegen zijn tijdgenoten: 'Als gij kinderen van Abraham zijt, doet dan ook de werken van Abraham. Thans echter zoekt gij Mij, een mens te doden, terwijl Ik u de waarheid heb gezegd, die Ik van God heb gehoord. Zoiets deed Abraham niet. Gij doet de werken van uw vader.' Zij zeiden Hem: 'Wij zijn niet uit ontucht geboren; een vader hebben wij en dat is God.' Jezus zeide hun: 'Als God uw vader was, zoudt gij Mij liefhebben, want van God ben Ik uitgegaan en van Godswege ben Ik hier. Neen, Ik ben niet uit Mijzelf geko­men, maar Hij heeft Mij gezonden.

Jezus zal tegen alle mensen die vinden dat hij toffe dingen doet en verder niet te hoog van de toren moet blazen, blijven roepen dat hij degene is die komen zou, de gezondene, de rechtstreeks door God in de wereld geplaatste verlosser. Daar is geen bescheiden woord bij. De enige bescheidenheid zit ‘m hierin dat hij zou zeggen: ik heb dit allemaal niet zelf bedacht, God zelf heeft het me ingefluisterd. Een beetje een onbescheiden vorm van bescheidenheid.

Ik gok erop, de woorden van Rachel Held Evans parafraserend, dat Jezus inderdaad is wat hierover wordt beweerd dat hij is. Hoe hard en vierkant de woorden van de Messias ook klinken. Omdat ik geloof in wat hij doet. En daarom het hoofd buig, met de grootste moeite soms want buigen voor iets of iemand is niet mijn hobby.

Tot zover vanochtend. Een hele goede woensdag gewenst. En vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.