‘Soms ging ik twijfelen aan mezelf; ben ik niet goed genoeg als vriendin?’

In twee jaar tijd is ze tien keer verhuisd, wat het ook moeilijk maakte om contacten aan te gaan en te onderhouden. Ze woonde tijdelijk in het huis van haar oom of op andere tijdelijke woonplekken, zoals in het huis van een collega die op vakantie was. “Dat was niet ideaal, blikt ze terug.” Toen haar huwelijk strandde en haar baan ten einde liep, besloot ze om te gaan reizen en trok ze drie maanden alleen door Europa. “Ik gebruikte die periode om te rouwen over het leven dat ik achterliet. Dat gevoel heb ik heel bewust doorvoeld, doorleefd, zodat ik het kon loslaten en weer openstaan voor nieuwe dingen. Op reis heb ik een baan en een huisje geregeld.”

Ze bleef in Brabant wonen, maar verhuisde wel naar de andere kant van de provincie, waar ze deels opnieuw een sociaal netwerk moest opbouwen. “Het is lastig om nieuwe vriendschappen op te doen. Als je niet meer de kroeg in gaat of samen in een klas zit, hoe maak je dan nieuwe vrienden?”

Oud en Nieuw en carnaval

Met name op feestjes, zoals Oud en Nieuw en carnaval, voelde zij zich eenzaam. “Bij wie ga je dingen vieren? Ik stuurde wel appjes, maar dan hoor je soms niks. Het is fijn als je uitgenodigd wordt, of als iemand checkt hoe het met je gaat. Het was niet leuk dat het initiatief vaak van mij moest komen. Dan ging ik toch wel twijfelen aan mezelf; ben ik soms niet goed genoeg als vriendin? Je wilt geaccepteerd worden, overal uitgenodigd worden. Dat is ook een gevoelskwestie: ten diepste wil ieder mens gewaardeerd worden.”

‘Wat mij enorm heeft geholpen in eenzame periodes, is de realisatie dat het tijdelijk is en dat het goed gaat komen’

Ze vond vier jaar geleden het geluk in haar nieuwe liefde, waarvoor ze naar Nuenen verhuisde. Inmiddels woont ze daar met haar 3,5-jarige dochtertje en vriend. Opnieuw moest ze investeren in sociale contacten. Als ze haar familie of vriendinnen wil bezoeken, is ze een uur onderweg vanuit haar nieuwe woonplaats Nuenen. Sommige contacten verwaterden, vanwege de afstand.

Pottenbakken

In Breda had ze al ontdekt dat pottenbakken haar passie is. In haar nieuwe woonplaats pakte ze de draad weer op, om daar nieuwe mensen te leren kennen. “Ik heb ook via social media mensen benaderd, die dezelfde interesses hadden. Maar ook collega’s en buren. Daar ging ik dan bijvoorbeeld een wandeling mee maken of een kopje thee mee drinken, dat is laagdrempelig. Je hebt dan snel genoeg in de gaten of het klikt.” Ook daar bloeiden vriendschappen uit op.

“Wat mij enorm heeft geholpen in periodes dat ik mij eenzaam voelde, is de realisatie dat het een fase is. Dat het tijdelijk is en dat het goed gaat komen”, zegt Lonneke. “Gun jezelf daarin ook de tijd. Ik mag me eenzaam of verdrietig voelen, je hoeft ook niet altijd meteen in actie te komen. Maar uiteindelijk moet ik wel de kop omzetten en zelf mensen benaderen.”

Eenzaamheid onder jongeren

Als studentendecaan op een hbo-instelling merkt ze veel eenzaamheid onder jongeren, vooral als gevolg van de coronacrisis. “Vooral voor internationale studenten kan het pittig zijn, als ze niemand hebben die ze op sleeptouw neemt. Als je opmerkt dat iemand alleen is, neem diegene dan mee naar een vriendengroep”, adviseert ze. “Nodig iemand uit op een feestje.”

“En als je zelf eenzaam bent, kijk of je een hobby in groepsverband kunt doen. Zoek laagdrempelig contact met een collega. Ook oude vriendschappen kunnen herleven. Het is soms heel lastig, het gaat niet vanzelf.” Al voel je je nog zo lonely, blijf niet in die bubbel hangen, is haar boodschap. 

Ze wil twee adviezen meegeven uit eigen ervaring aan mensen die iets willen doen voor eenzame mensen. “Wat je niet moet doen, is medelijden hebben en geef geen ongevraagd advies. Kijk eerst: wat kan ik doen om andere mensen te helpen? Sluit geen mensen buiten: als een groepje Nederlands praat en er is een niet-Nederlandstalige bij, pas je dan aan. Geef mensen het gevoel dat ze inclusief mogen zijn, erbij horen.”

Beeld: Willemijn van Harskamp, Voorbeeld fotografie