Zevendedagadventisten

Als ze met anderen de Partij voor de Dieren opricht, merkt ze dat ze ‘tropenjaren’ doormaakt. “Het was alsof ik als een kaarsje aan twee kanten brandde. Ik realiseerde mij dat ik een ritme moest zien te vinden. Ik maakte in die tijd kennis met de Zevendedagadventisten, die de sabbat vieren. Ik ben dat ook gaan doen. Dat zorgt ervoor dat je een moment in de week hebt zonder computers, mails, werk en commerciële activiteiten.” 

Ze zocht niet naar een groep om het geloof mee te beleven, maar toch kwam het op haar pad. Zij had veel discussies met mensen op de Biblebelt, waar veel bio-industrie is. Hoe valt dat te rijmen met rentmeesterschap en hoe kun je met dieren omgaan alsof het dingen zijn, vroeg ze zich af. “Die discussie ben ik altijd aangegaan." Een adventist vertelde haar dat zij de natuur als beschermwaardig zien. "Met diegene ben ik gaan praten.” Ze sloot zich ook aan bij de Zevendedagadventisten. “Het is toch fijn om met mensen te spreken over je geloof. Het moet alleen niet verstikkend zijn en je eigen verantwoordelijkheid aantasten.”

Scheiding tussen kerk en staat

Marianne gelooft niet in christelijke politiek en vindt dat kerk en staat gescheiden moeten zijn. “Ik geloof niet dat je christelijke wetten kunt hebben. Je hebt wel christelijke politici die politiek bedrijven. Je levensbeschouwing kan je inspireren het goede te doen. Ik ben een dierenbeschermer. Vanuit verschillende invalshoeken kun je tot dezelfde conclusie komen dat we beter met de aarde, medemens en dieren om moeten gaan. Dan doet het vertrekpunt er veel minder toe.”