Marije vertelt: “Toen mijn man me confronteerde met mijn affaire, heb ik geen moeite gedaan om het te ontkennen. Dat kon niet eens, hij had genoeg bewijs, en voor mij was het toen ook klaar. Ik heb tegen hem gezegd dat het klopte en dat ik samen met de andere man verder wilde. Daarop volgde een complete chaos. Hij is naar zijn familie gegaan en heeft ook mijn familie de volgende dag verteld wat er aan de hand was. Het was één grote ellende. Iedereen was compleet van de leg.  

Haat

Na een dag of twee besefte ik dat het zo’n ontzettend groot drama zou worden, waar met name de kinderen helemaal kapot aan zouden gaan. Dit kon gewoon niet. We hebben besloten om het samen toch nog eens te proberen. Het was, zeker in het begin, echt een strijd tussen goed en kwaad. Er waren momenten waarop ik voelde dat God erbij was. Op andere momenten was ik doodsbang, omdat je allebei zoveel narigheid in je krijgt. Je ziet zoveel haat, boosheid en kwaad in de ogen van mensen en doet zelf ook dingen waarvan je achteraf denkt: hoe haalde ik het in m’n hoofd? 

Ik kon in het begin ook niet meer bij God komen. Ik was boos op Hem, gaf Hem de schuld dat dit was gebeurd. Op een gegeven moment wilde iemand met mij bidden, maar ik kon dat gewoon niet en dacht: houd je mond en ga weg! Gelukkig duurde die enorme boosheid naar God toe maar kort.   

‘Vreemdgaan doe je niet, als christen weet je wel beter'

Die eerste maanden was het een worsteling met veel verwijten tussen mij en mijn man en gesprekken die uitmondden in ruzies. In het begin hadden we ook gezamenlijke gesprekken met mensen die dichtbij ons stonden. Mensen willen het allemaal oplossen, voor en met ons, maar in die gesprekken kwam er allerlei ellende naar boven; verwijten die mensen tegen mij hadden. Omdat je mensen pijn hebt gedaan, gaat er een soort beerput open. Dat werd allemaal voor onze voeten gegooid en nadat zij vertrokken waren, zaten wij met nog meer ellende.

Hiërarchie in zonden

Ook nam men mijn familie dingen kwalijk. Mijn familie stond absoluut niet achter wat ik had gedaan, maar liet mij niet vallen. Iets wat mensen misschien wel hadden verwacht. Mijn familie veroordeelde wat ik had gedaan en dat is ook goed: veroordeel de daad, niet de mens. Ik was nog steeds dezelfde, ook al deed ik iets wat heel naar is. Dat maakte mij niet een ander of minder fijn mens.

Mensen die niet in God geloven, reageerden eigenlijk veel christelijker dan christenen. Voor christenen heb je een soort hiërarchie in zonden. Vreemdgaan staat hoog op het ‘zondenlijstje’. Vreemdgaan doe je niet, als christen weet je wel beter. Terwijl de niet-christenen zeiden: ‘Wat naar, maar het kan gebeuren’.

'Dat wijf'

Veel mensen zeiden toen het echt moeilijk werd: ‘hou er mee op’ en tegen mijn man werd gezegd: ‘rot toch op met dat wijf’. Dat was goed bedoeld, ze wilden niet dat hij pijn had. Toch maakten zulke opmerkingen het moeilijker voor hem. De relatie was natuurlijk niet van het ene op het andere moment weer goed. Dat kost veel tijd en heel veel moeite. Ook voor de omgeving was dat moeilijk. Veel mensen konden dat niet opbrengen en trokken hun handen van ons af. Terwijl we juist in die periode de steun van onze omgeving zo hard nodig hadden.  

‘Ze mogen zien dat Ik je heb vergeven’

Een tijdlang ben ik niet naar de kerk geweest. Ik dacht: ik hoor daar niet thuis, wat zou ik daar moeten doen? Ik schaamde mij en was bang voor de veroordelende blikken van mensen. Mijn man wilde sowieso niet naar de kerk, want die zag de kerk als instituut van mensen dat in zijn ogen volledig had gefaald. Op een gegeven moment ben ik toch weer gegaan. Ook omdat ik mijn kinderen niet weg wilde houden bij God. Wanneer we avondmaal hadden, ging ik niet, want daar durfde ik al helemaal niet aan.

Rechtsomkeert

Ongeveer twee jaar na de affaire, had ik per ongeluk gemist dat er avondmaal was. Toen ik daarachter kwam, had ik de kinderen al naar hun kindermomenten gebracht en kon ik niet meer rechtsomkeert maken. Ik ben helemaal achterin, in een hoekje gaan zitten en heb ruzie gemaakt met God. Hij zei dat ik aan het avondmaal moest gaan, maar ik wilde niet. Het was echt een strijd. Toch ben ik naar voren gelopen. Het kwam zo uit dat ik pontificaal in het midden aan tafel kwam te zitten, met mijn gezicht naar de gemeente. Dat maakte mij weer boos op God. ‘Waarom dit? Zit ik hier zodat iedereen mij lekker kan zien.’ Toen kreeg ik heel duidelijk door: ‘Ja, maar ze mogen zien dat Ik je heb vergeven.’ Dat was een heel bijzonder en emotioneel moment. Het was weer goed tussen God en mij.   

Litteken

Langzamerhand, ik denk ook doordat ik steeds dichter bij God kwam, kwamen mijn man en ik weer dichter bij elkaar. Op een gegeven moment werd het steeds gezelliger. We begonnen weer toekomstplannen te maken. Mijn man heeft me vergeven. Dat moet ook wel, het kan niet zo zijn dat het continu tussen je in blijft staan. Wel blijft het altijd een lelijk litteken. Ik denk dat het ongeveer vijf jaar geduurd heeft voordat het écht weer goed was. Vijf jaar totdat ik kon zeggen: ‘Ja, ik heb een goed huwelijk en we staan echt weer in verbinding met elkaar.’ Ik heb lang gedacht dat het niet meer helemaal goed zou komen. Ik was, zeker in het begin, regelmatig wanhopig. Maar het kan dus wél. Met heel veel doorzettingsvermogen en Zijn hulp. Ik dank God nog heel regelmatig dat Hij mijn man nadat de affaire uitkwam zo standvastig heeft laten zijn en ons door die zware jaren heeft gesleept.”

Hoe voorkom je dat vreemdgaan je huwelijk kapotmaakt? Rianne de Putter, die ook tijdens haar huwelijk een relatie kreeg met een andere man, geeft in dit artikel een aantal handreikingen.  "Denk nooit; het is nu te laat, ik ben te ver gegaan, het is niet meer mogelijk. Dat is een leugen!"

*Marije is niet de echte naam van de geïnterviewde.