Samen met een cameraman van EO Metterdaad ben ik naar mijn geboorteland Armenië afgereisd. Hier ontmoet ik vluchtelingen die recent massaal uit een Armeense enclave verdreven zijn vanwege de etnische zuivering door Azerbeidzjan. De verhalen die ik hoor, lijken op een Hollywoodfilm. Ik ben niet zo snel stil te krijgen, maar hier ben ik zo onder de indruk dat ik geen woorden meer heb. Samen met lokale partners helpt EO Metterdaad met noodhulp, voorziet in primaire levensbehoeften, helpt bij een opleiding, het opstarten van een eigen onderneming, maar ook met traumaverwerking.

De jongeman, Harout (20), die in bed ligt in de woonkamer, is op de dag van hun vlucht verbrand. Zijn oudere broer is overleden aan de brandwonden, maar hij heeft het overleefd. Onder andere zijn gezicht, oren, maar ook beide handen zijn er slecht aan toe. Terwijl ik naar zijn wonden kijk tijdens de verbandwissel denk ik terug aan mijn patiënt in Nederland. Hij wilde uit het leven stappen, maar deze jongen wil juist leven. Beiden zijn ze ‘door het vuur’ gegaan, maar er is zo’n groot contrast. Ondanks zijn grote verlies ziet Harout het leven vol verwachting tegemoet. Zijn geloof in Christus geeft hem motivatie en kracht voor iedere dag. Misschien is dat wel het grootste contrast.