Rillingen, verhoging en vermoeidheid. Het is 13 oktober 2020 als Narita zich niet helemaal fit voelt, en thuis aan het werk is. “Mijn collega’s zagen mij tijdens het videobellen steeds zieker worden. Op een gegeven moment werd ik zo wit dat ze mij adviseerden om naar bed te gaan. Daar ben ik dagen niet meer uit gekomen.”

‘Ik kan niet doodgaan’

Ondanks de symptomen denkt ze niet meteen aan corona. Maar als ze in de nacht ook buikkrampen krijgt, besluit ze een afspraak te maken bij de teststraat. Ze kan niet in Rotterdam terecht en moet uitwijken naar Zoetermeer. “Met mijn laatste beetje energie dat ik nog had heb ik mijn tank gevuld.” Dan blijkt dat Narita inderdaad COVID heeft. “Ik kon alleen maar slapen, in bed omdraaien ging bijna niet. Ik dacht alleen maar: ik kan niet doodgaan en ik mag niet in het ziekenhuis belanden.”

Ze leeft dagen op paracetamol en water. “Eten hield ik niet binnen. De enige keer dat ik uit bed kwam, was als ik naar het toilet moest en zelfs dat was ontzettend zwaar. Ik voelde aan mijn lichaam: dit is geen griep. Ik kon niet eens rechtop zitten. Ik heb opnieuw moeten leren lopen. Het was echt een aanslag op mijn lichaam.”

Werken aan herstel

Van 2021 tot en met 2023 werkt Narita actief aan haar herstel. Zij bezoekt naar doorverwijzing van de huisarts diverse specialismen, zoals o.a. Longgeneeskunde, Neurologie, GGZ en een Revalidatiekliniek. Via deze routes wordt post-COVID vastgesteld, een belangrijk moment. “Er was dus echt iets aan de hand. Mijn wilskracht is heel groot, maar dat werkte averechts. Wanneer ik mijn schouders eronder zette, kreeg ik een flinke terugval. Ik wilde graag door met mijn leven, bijvoorbeeld weer werken. Maar mijn lichaam werkte niet mee.”

Appels óf sinaasappels

“Ik ben een positief mens en denk niet snel in problemen. Ik ben een oplossingsgericht persoon en dat is in mijn situatie erg ingewikkeld”, vertelt Narita. “Ik kan dit niet oplossen.” Ze praat nu niet meer over herstel, maar denkt na over hoe ze haar leven invulling geeft met wat er is. “Ik moet accepteren dat ik niet meer kan werken, ik kan niet eens mijn eigen huishouden doen. Als ik boodschappen doe, moet ik dat in kleine stukjes doen. Ik kan niet én appels én sinaasappels meenemen. Ik houd rekening met het tijdstip in de supermarkt en ik ga in de zomer niet de deur uit als de zon op z’n felst is.”

Het helpt mij om te bidden.

Beter worden heeft Narita leren loslaten. “Het is wat het is. Overal rekening mee houden is inmiddels normaal geworden.” Narita’s christelijke geloof en positieve instelling geven haar richting in het leven: “Het contact met God geeft hoop. Het geeft mij de kracht, de wijsheid en de moed om door te gaan. En het helpt mij om te bidden.”

Rouwtherapie

In november 2024 krijgt Narita een uitnodiging voor de post-COVID expertisekliniek in het Erasmus MC. Hier wordt, naast PEM en cognitieve klachten, óók de diagnose POTS gesteld. “Ik heb geen concentratie meer, ik moet op zoek naar woorden en heb problemen met mijn geheugen.” Door haar cognitieve klachten raakt ze snel overprikkeld, waardoor ze veel thuis is, alleen. “Nu ik ben begonnen met rouwtherapie, besef ik dat ik de situatie nu pas aan het accepteren ben.”

Herkenning en erkenning

Door haar verhaal te delen, is Narita naar eigen zeggen een stem aan tafel. “Post-COVID moet op de agenda blijven staan.” Zo ontmoette ze in februari koningin Máxima. De koningin bezocht het post-COVID Expertisecentrum van het Erasmusziekenhuis in Rotterdam, waar Narita ook onder behandeling is. “Dat zij op eigen initiatief dit centrum wilde bezoeken geeft een enorme boost. Ze zorgt voor herkenning en erkenning van de ziekte.”

Als ervaringsdeskundige raadt Narita anderen aan om met lotgenoten in contact te komen. “Er gebeurt zoveel met je leven. Zaken als boosheid, verdriet en eenzaamheid; daar heb je gewoon over te praten. Dat heeft mij ook geholpen.”

• 

  Corine (40) heeft post-COVID: ‘Alles uit mijn leven voor corona ben ik kwijt’

  Corine (40) heeft post-COVID: ‘Alles uit mijn leven voor corona ben ik kwijt’