Drie maanden lang dompelde Sahar zich onder in de levens van drie ‘probleemgezinnen’. Ze bracht dagelijks tijd met hen door, soms wel 24 uur achtereen. “Ik hoop dat ik de kijker, evenals zorginstellingen en de overheid, een goed beeld geef van wat er gebeurt in een probleemgezin.

Ik heb eerder series gemaakt over misbruik, verslaving en criminaliteit, zoals Tygo in de GHB en Verdoofd. In de re­searchfase zeiden veel mensen dat ze uit een problematisch gezin kwamen. Het maakte me nieuwsgierig naar hoe de opvoeding in zo’n huishouden eraan toegaat. Met Verloren kinderen laat ik dat zien.”

En, hoe gaat het eraan toe?
“In zo’n gezin spelen er dagelijks één of meerdere problemen. Soms sluimert iets op de achtergrond, soms gebeurt er daadwerkelijk wat. Leuke gezinsmomenten en moeilijkheden wisselen elkaar voortdurend af. Voor de serie volgde ik het gezin van Astrid. Ik kwam hun huis binnen terwijl zij en haar man ruzieden; ze had die ochtend ruzie gemaakt met haar ex; de kinderen zaten onder de krentenbaard; en het huis was overvol.

Ik voelde me bijna onderdeel van deze gezinnen

Door mijn andere documentaires weet ik dat mensen vaak denken: een moeilijke jeugd staat gelijk aan een liefdeloze jeugd. Ik was benieuwd of dit klopte. Hoeveel warmte en genegenheid is er? De drie gezinnen die ik volgde, waren erg liefdevol. Verder laat deze serie zien hoe het kán dat je een probleemgezin wordt of blijft.”

Kun je een tipje van de sluier oplichten?
“Als je een probleem hebt en je je in een stabiele omgeving bevindt, is het makkelijker om de aandacht te krijgen die je nodig hebt. Maar als élk gezinslid een probleem heeft, behoeft iedereen dezelfde aandacht, en moet je die ook nog eens géven. Zo kom je in een impasse, en verergeren de problemen.

We zien dit bij moeder Merel. Zij is overspannen en heeft een dochter, Nohemy, met een autismespectrumstoornis en een emotieregulatiestoornis. Nohemy moet hiermee leren omgaan, en heeft rust nodig. Merel moet haar dochter ondersteunen, terwijl zij ook naar rust verlangt. Die drukte verergert Merels overprikkeling.”

Sterke emoties

Het was voor Sahar “behoorlijk pittig” om zo intensief mee te leven met de gezinnen. “Het is een van de zwaarste documentaireseries die ik heb gemaakt. Normaal volg ik één persoon, nu trok ik op met drie gezinnen. De ouders ervoeren heftige emoties – zoals verdriet, frustratie en paniek – want het draait om hun kinderen. De pijn van die ouders van zo dichtbij ervaren, maakte het zwaar. Ik voelde me bijna onderdeel van deze gezinnen, waardoor ik na een draaidag écht even moest omschakelen. Soms ging dat gepaard met tranen. Maar ik vond het de moeite waard, want ik wilde deze mensen hún verhaal laten vertellen.”

Grijs gebied

Sahar wil laten zien dat de wereld niet zwart-wit is. “Als het gaat om relaties kúnnen we situaties niet zomaar als goed of fout beoordelen. Wanneer je bereid bent te accepteren dat er een grijs gebied is – bijvoorbeeld in de opvoeding –, krijg je meer begrip voor elkaar. Bovendien komen keuzes voort uit je geschiedenis en intenties. De gezinnen in deze serie laten dat zien. Hopelijk gaan we elkaar hierdoor beter begrijpen.”